|
Net als vorig jaar staan we vandaag
op deze plaats, bij het monument van de gebroeders Van
Raemdonck, talrijk verzameld om samen de gevallen IJzersoldaten
uit de Eerste Wereldoorlog te herdenken. Jonge mannen,
jongens van nauwelijks 18, 20 jaar. De jeugd van destijds
dus die in deze omgeving, in de loopgrachten, de grondslag
heeft gelegd voor de wederopstanding van ons volk.
We herdenken de tragische gebeurtenissen
die hier bijna een eeuw geleden plaatsvonden en eren
de Vlaamse doden. Vandaag voelen we ons met hen verbonden.
En we kunnen alleen maar diepe eerbied hebben voor hun
geest van Vlaamse trouw én voor hun opoffering.
Ze leden, ze streden en ze stierven hier voor hun ideaal
“Alles voor Vlaanderen, Vlaanderen voor Kristus”.
Maar de IJzervlakte is naast een plaats
van bezinning en rouw zeker ook een plaats van hoop,
van wil en van doorzetting. Hier was het immers dat
de frontsoldaten, in al hun beproevingen en vernederingen,
met al hun ontgoochelingen, en geconfronteerd met zoveel
onbegrip en verdachtmakingen, tot het besef kwamen van
die ene fundamentele waarheid: wij Vlamingen zijn één
volk, wij Vlamingen delen allen hetzelfde lot.
Vlaanderen heeft steeds moeten bedelen
en moeten vechten om, beetje bij beetje, rechten te
bekomen alsof het om voorrechten ging. Rechten die voor
ieder vrij en volwaardig volk vanzelfsprekend zijn.
“Hier ons bloed, wanneer
ons recht?” stond negentig jaar geleden al
te lezen op de steen van Merkem. Het bloed van de frontsoldaten
werd inderdaad met gretigheid aanvaard, maar zovele
generaties later is het nog steeds wachten op de volledige
rechten.
Het is aan ons, jonge Vlamingen, om
lessen te trekken uit dat verleden. De Vlaamse problemen
van toen zijn nog steeds niet allemaal opgelost. We
hebben in dit landje immers nooit de medezeggenschap
gekregen waarop we recht hebben.
Het is niet omdat de hedendaagse Vlaamse
jeugd gelukkig nooit de loopgravengruwel heeft meegemaakt,
nooit de allesoverwoekerende verfransing heeft gekend,
nooit geleden heeft onder de uitwassen van de repressie,
dat we daar blind zouden voor zijn.
Integendeel, wij Vlaamse jongeren nemen
het niet dat men de allerelementairste rechten van de
Vlaamse volksgemeenschap nu aandient als een gunst waarvoor
men tegenprestaties eist.
Wij Vlaamse jongeren nemen het niet dat de vurigste
predikers van de democratie net degenen zijn die alle
democratische beginselen straffeloos mogen negeren.
Wij Vlaamse jongeren nemen het niet dat Wallonië
op arrogante wijze het land bestuurt en tot vandaag
de Vlaamse meerderheid tegen haar wil schandelijke wetten
door de strot duwt.
Wij Vlaamse jongeren nemen het niet dat onze toekomst
gehypothekeerd wordt door buitenproportionele en totaal
ondoorzichtige geldstromen naar Wallonië en Brussel.
Wij Vlaamse jongeren nemen het niet dat we in dit landje
aan het afglijden zijn naar het niveau van een ordinaire
dictatuur, waarbij lastige oppositie kapot wordt gemaakt
door politieke tribunalen.
De jonge Vlamingen zien maar één
oplossing, één blijvende en definitieve
oplossing voor de problemen waar Vlaanderen sinds mensenheugenis
mee kampt: Geef onze volksgemeenschap het recht op een
eigen bestaan en een eigen staatsstructuur die daarbij
past.
Vlaanderen Onafhankelijk!
België Barst!
Frederik Pas
IJzerwake
22 augustus 2004
|
