|
Bedevaarders,
Wij zijn naar hier gekomen om onze
trouw te betuigen aan het IJzertestament: Zelfbestuur,
nooit meer oorlog en godsvrede. Dat IJzertestament heeft
aan actualiteit nog niets ingeboet
Deze begrippen zijn duidelijk genoeg en moeten niet
worden hertaald.
Niet iedereen in Vlaanderen is het
IJzertestament genegen. Zo schreef De Morgen
gisteren: "Er was een tijd waarin deze krant
met slechts één doel een verslaggever
naar de IJzerbedevaart stuurde. Voor beelden van hakenkruizen
en kale achterhoofden". Einde citaat en hiermee
is de toon gezet.
Van het IJzerbedevaartcomité
kregen we via elektronische post een schrijven dat ik
u evenmin wil onthouden:
' De vzw Bedevaart naar de Graven aan de IJzer heeft
kennisgenomen van het gegeven dat op zondag 24 augustus
door de vzw IJzerwake een gelijknamige activiteit wordt
georganiseerd aan en rond het monument van de Gebroeders
Van Raemdonck. Wij willen jullie aandacht erop vestigen
dat voor deze organisatie geen aanvraag tot toelating
is binnengekomen, niettegenstaande monument en grond
eigendom zijn van de vzw Bedevaart naar de Graven aan
de IJzer.
De manifestatie zal dit jaar door ons gedoogd worden."
Wij zijn ontroerd over zoveel 'spirit' en verdraagzaamheid
vanwege het IJzerbedevaartcomité.
Bedevaarders,
Wij staan hier verzameld rond het monument
ter nagedachtenis van de gebroeders Van Raemdonck die
hier te Steenstrate samen gesneuveld zijn op 26 maart
1917.
De gebroeders Van Raemdonck staan symbool voor het offer,
dat Vlaamse soldaten in de grote oorlog gebracht hebben
voor een vaderland dat nooit het hunne wilde zijn. De
gedachtenis aan het offer leeft vandaag nog verder in
de Vlaamse Beweging, en vooral in de 'Gebroeders Van
Raemdonckkring' uit het Waasland, een vereniging die
dit jaar haar vijftigste verjaardag viert en deze IJzerwake
met een flinke delegatie ondersteunt.
Aan het front werden die soldaten miskend, veracht en
vernederd. En zelfs voor de gesneuvelden kon het officiële
België geen respect opbrengen.
Vlaamse heldenhuldezerkjes werden besmeurd of dienden
na de oorlog als wegverharding.
We weten allemaal door welke naamloze helden de IJzertoren
werd opgeblazen.
Voor deze laffe aanslag werden nooit excuses aangeboden
door geen enkele Belgische instantie.
Steenstrate is een begrip in de geschiedenis
van de Eerste Wereldoorlog. Hier vond op 22 april 1915
de eerste gasaanval plaats met vreselijke gevolgen.
In de gevechten die op deze gruwelijke aanval volgden
sneuvelden aan Britse zijde alleen niet minder dan 59.000
soldaten.
De oorlogsgruwel van 14-18 heeft aan de Vlaamse Beweging
een belangrijke dimensie toegevoegd. De "Nooit
meer oorlog"-gedachte is een van de pijlers
van het IJzertestament.
Deze pijler is onlosmakelijk verbonden met de zelfbestuurgedachte
De miskenning van het recht op zelfbeschikking van volkeren
is zonder twijfel de belangrijkste oorzaak van oorlog.
Niemand minder dan de toenmalige president van de Verenigde
Staten had dit uitstekend begrepen. Zelfbestuur voor
alle volkeren was de centrale gedachte in het vredesplan
van de president Wilson aan wie de eer de beurt valt
om als eerste dat fundamentele mensenrecht in de internationale
politiek te hebben gebracht.
Het is dan ook bijzonder pijnlijk om te moeten vaststellen
dat de huidige Amerikaanse regering het zelfbeschikkingsrecht
van de volkeren met voeten treedt, net zoals het Chinese
regime dat al jaren doet in Tibet en net zoals de Russische
regering het zelfbeschikkingsrecht in Tsjetsjenië
miskent.
De Verenigde Staten zijn een land geworden dat overal
ter wereld zijn wil opdringt, ook met oorlog als dat
nuttig wordt geacht. Van de massavernietigingswapens
waar het in de oorlog tegen Irak allemaal om te doen
was is er ook vier maand na de oorlog geen spoor te
bekennen. Met de dag wordt duidelijker dat de wereld
bedrogen werd.
Vanuit de nooit meer oorlog gedachte kunnen wij niet
anders dan deze oorlogspolitiek krachtig veroordelen.
Vlaanderen moet zich geen illusies
maken. Nooit zal een grootmacht een bondgenoot van Vlaanderen
zijn in de strijd om de Vlaamse onafhankelijkheid. Het
streven naar hegemonie door de grootmachten komt steeds
vaker in botsing met het zelfbeschikkingsrecht van de
volkeren. De Amerikanen keren zich niet enkel tegen
derde wereld dictaturen. Zij maken van hun machtspositie
ook gebruik om aan de Europese Unie het lidmaatschap
van Turkije op te dringen. Een lidmaatschap waar in
Europa zelf niemand voor te vinden is.
Terwijl de oorlog in Irak nog nazindert,
overweegt de Belgische regering ondertussen om opnieuw
soldaten te sturen naar centraal Afrika. Het sturen
van troepen naar een oorlogsgebied is een daad van oorlog,
ook als men dat verhullend 'peacemaking' of 'peacekeeping'
noemt. Het is onaanvaardbaar om Vlaamse soldatenlevens
op het spel te zetten in een conflict waar wij niets
mee te maken hebben. Deze soldaten worden naar Afrika
gestuurd niet zozeer om de Afrikanen te helpen, maar
wel om de eer en de glorie te dienen van een minister
van Buitenlandse Zaken.
Zoals de wapens niet worden geëxporteerd om jonge
democratieën te steunen, maar wel om de Waalse
economische belangen te dienen.
Parlementsleden die deze wansmakelijke oorlogspolitiek
en wapenexport steunen kunnen maar beter voor altijd
zwijgen over het "Nooit meer oorlog"
van de IJzersoldaten.
Vlaanderen heeft vandaag meer dan ooit
tevoren nood een aan krachtige Vlaamse Beweging die
het IJzertestament onverkort uitvoert. De opbouw van
de Vlaamse staat moet een zaak zijn van alle Vlamingen:
van conservatieven en progressieven, van katholieken
en vrijzinnigen.
Wie de Vlaamse Beweging wil opdelen in een 'goede' en
een 'foute' dient de Belgische machtsbelangen, niet
het Vlaams belang.
Tegenover het "Vlaamse vrienden laten we scheiden"
plaatsen wij onze oproep: bewuste Vlamingen, laten we
samenwerken. Laten we samen ongeacht onze meningsverschillen
de Vlaamse onafhankelijke staat realiseren. Die onafhankelijke
staat is een dwingende noodzaak om in Vlaanderen een
goed bestuur mogelijk te maken.
Een goed bestuur in Vlaanderen moet
ook eens en voor altijd een streep trekken onder het
oorlogsverleden. De Belgische repressie heeft de mensenrechten
fundamenteel geschonden. Met retroactieve strafwetten,
uitzonderingsrechtbanken en massale schending van de
rechten van de verdediging. Executies, jarenlange gevangenisstraf,
broodroof en totale maatschappelijke uitsluiting waren
hiervan het gevolg. Deze fundamentele onrechtvaardigheid
wordt niet uitgewist door excuses te stamelen en te
bedelen bij de poort en nog minder door het goedkeuren
van een stuk parlementair scheldproza gericht aan het
adres van politieke tegenstanders.
Hier past maar één maatregel: totale en
onvoorwaardelijke amnestie.
Op ons rust de taak om het "Zelfbestuur"
van de Vlaamse Frontsoldaten eindelijk te realiseren.
Ondanks een eigen Vlaams parlement en een eigen Vlaamse
regering zijn we nog een heel eind verwijderd van dat
"Zelfbestuur".
De jongste verkiezingen en de regeringsvorming hebben
dat overtuigend aangetoond. Het gebrek aan respect voor
de Vlaamse instellingen heeft in de modelstaat van Verhofstadt
een nooit eerder vertoonde vlucht genomen. Dat is niet
de schuld van de Walen, dat is de schuld van Vlaamse
politici, die een schrijnend gebrek aan burgerzin vertonen.
Kandidaten komen op alle lijsten tegelijk op, en verhuizen
van de ene regering naar de andere al naargelang het
uitkomt voor de persoonlijke carrière. Wat voor
een Vlaamse regering moest doorgaan blijkt niet meer
te zijn dan een bijhuis van de federale regering. We
zijn getuige van het onbegrijpelijke fenomeen dat na
federale verkiezingen zowat de gehele Vlaamse regering
vervangen wordt. Het zegt veel over de pijnlijke leegheid
van deze zogenaamde Vlaamse regering.
Bij de jongste verkiezingen heeft Vlaanderen
in zijn geheel een zware nederlaag geleden. Niet minder
dan drie Vlaamse zetels gingen verloren aan de Franstaligen.
Indien het Lambertmontakkoord volledig was uitgevoerd
zou dit nog een extra zetel betekent hebben voor de
Franstaligen.
Hierdoor maken we het mee dat Ecolo vier kamerzetels
behaalt terwijl de N-VA met meer stemmen slechts één
kamerzetel kreeg. De 147.000 stemmen van Ecolo in de
Senaat zijn goed voor een zetel en dus ook voor partijfinanciering.
De N-V-A pakt met 200.000 stemmen net naast een Senaatszetel.
De Franstalige liberalen van de MR halen met minder
stemmen dan het Vlaams Blok maar liefst zes kamerzetels
meer.
Hiermee komen we tot de kern van de zaak. Het Vlaamse
zelfbestuur kan binnen een Belgisch kader nooit gerealiseerd
worden omdat dit kader zelf fundamenteel ondemocratisch
is. Het principe 'één man één
stem' is in dit land een lachertje. En bovendien wordt
de Vlaamse meerderheid overal geneutraliseerd door een
systeem van bijzondere meerderheden en paritair samengestelde
regeringen.
Geen enkel dossier kan in dit land
worden behandeld als er geen Franstalige meerderheid
voor gevonden wordt. De Francorchampsvaudeville levert
hiervan het beste bewijs. Omgekeerd kan het echter wel.
Straks krijgt Vlaanderen het gemeentelijk stemrecht
voor migranten met een Waalse meerderheid opgedrongen.
Dit ondemocratische stelsel van Belgische
evenwichten zorgt er voor dat zowat alle belangrijke
dossiers blijven steken in de Vlaams-Waalse tegenstellingen.
Het mobiliteitsprobleem raakt niet opgelost, de problemen
bij justitie en politie blijven aanslepen, het dossier
van de nachtvluchten raakt niet opgelost en Vlaanderen
blijft onaanvaardbaar veel afdragen aan Wallonië
en Brussel.
Het regeerakkoord van Verhofstadt II
lost niets op en is vanuit Vlaams oogpunt totaal onaanvaardbaar.
Vlaamse politici trokken naar de kiezers met punten
als de splitsing van de NMBS, inperking van de geldstroom
van Vlaanderen naar Wallonië, een gedeeltelijke
splitsing van de sociale zekerheid, meer bevoegdheden
en meer fiscale autonomie. Hiervan werd niets gerealiseerd.
Het is een grote nul over de hele lijn, met misschien
een eigen Vlaams verkeersreglement als fopspeen.
Maar de Franstaligen krijgen wel hun
paritaire Senaat. Brussel wordt een volledig gelijkwaardig
gewest waarin de Vlamingen nog verder teruggedrongen
worden in hun positie van kleine en machteloze minderheid.
Franstalige juristen, die weigeren behoorlijk Nederlands
te leren, kunnen wel rechter worden te Brussel. De geldstroom
vanuit Vlaanderen neemt niet af, wel integendeel. De
bijzondere dotatie aan Brussel wordt fors opgetrokken.
Ondertussen blijft Vlaanderen wachten op de levensnoodzakelijke
investeringen in het spoorwegennet naar de haven van
Antwerpen.
Vlaanderen heeft reeds al te veel kostbare
tijd laten verloren gaan in Belgische staatshervormingen.
Telkens opnieuw maken we het mee dat de Franstaligen
gemaakte afspraken negeren. Reeds jaren maken we het
mee dat de taalwetten vakkundig uitgehold en gesaboteerd
worden. De Franstalige onwil om het probleem van de
nachtvluchten op te lossen is hemeltergend.
 De
boodschap laat aan duidelijkheid niets te wensen over:
België is voor de Franstaligen alleen van tel voor
zover het centen oplevert.
Het Vlaams Parlement kan zijn verantwoordelijkheid
niet langer uit de weg gaan. Van op deze weide roepen
wij de Vlaamse parlementsleden op om na de volgende
verkiezingen een grondwetgevende vergadering te stichten
met als eerste opdracht het uitroepen van de onafhankelijke
Vlaamse staat.
Weg met de voogden - België barst!
Johan Vanslambrouck
|
