Toespraak van de voorzitter

90 jaar geleden werd Vlaanderen meegesleurd in de Eerste Wereldoorlog. De gevolgen waren ingrijpend voor Europa en voor de wereld. De Europese landkaart werd grondig hertekend en Europa verloor zijn leidende rol in de wereld aan de Verenigde Staten van Amerika.

Die Eerste Wereldoorlog was ook voor Vlaanderen een belangrijk keerpunt. De gebeurtenissen aan het IJzerfront hebben van de Vlaamse Beweging een echte volksbeweging gemaakt. Hier groeide het inzicht dat taalwetten niet volstaan om Vlaanderen terug te laten meetellen in de wereld. Zelfbestuur is sedert de frontbeweging hét doel van de Vlaamse Beweging. Een Zelfbestuur dat moet bereikt worden door Godsvrede: het actief samenwerken van alle Vlamingen, van welke overtuiging dan ook, aan het Vlaams belang. Tenslotte hebben de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog de Vlaamse Beweging mee ingeschakeld in een actief vredesstreven.
Deze gedachten zijn vandaag meer dan ooit actueel in Vlaanderen en in de wereld en daarom blijven wij de Fronters herdenken.

Dankzij de inspanningen van vele honderden Vlamingen staan wij thans verzameld op eigen terrein. Dankzij u allen is deze zo symboolgeladen akker waar eens de gebroeders van Raemdonck het leven lieten thans het gemeenschappelijke bezit van alle Vlamingen die streven naar Zelfbestuur, Nooit meer oorlog en Godsvrede.
Het bestuur van de vzw IJzerwake dankt allen die dit hebben mogelijk gemaakt.

En onze gedachten gaan ook naar die Vlamingen die vandaag wel in gedachte maar niet in persoon bij ons aanwezig zijn. Wij denken hierbij in het bijzonder aan Clem De Ridder, gastspreker op deze weide tijdens de eerste IJzerwake gehouden in 1995 aan Meester Herman Wagemans, erevoorzitter van de vzw IJzerwake en aan Hugo Portier, gewezen voorzitter van het ANZ.
Alle verdiensten opnoemen van deze grote Vlamingen is onbegonnen werk. Maar in hun persoon huldigen wij ook een hele generatie. Die generatie die na de verschrikkingen van september 1944 de moed vond om de lamgeslagen Vlaamse Beweging terug op de sporen te zetten.

De repressie die zestig jaar geleden uitbrak, is geen voetnoot in onze geschiedenis. Het was een bewuste en berekende poging om alles wat de Vlaamse Beweging bereikt had, terug ongedaan te maken met processen, een beschaafd land onwaardig. Tal van Vlamingen moesten noodgedwongen hun land verlaten en velen van hen zijn ondertussen gestorven, ver van hun Vlaanderen waar zij zich zo voor hebben ingezet.
België is ook het enige land ter wereld waar de juridische gevolgen van de naoorlogse repressie tot op vandaag voortduren. Deze schande moet worden uitgewist door de enige maatregel die zoveel jaar na datum nog soelaas kan brengen: totale en onvoorwaardelijke amnestie.

Repressie tegen politiek andersdenkenden is trouwens geen verleden tijd in dit land. Destijds sprak men over incivieken, thans heeft men het over zogeheten racisme en discriminatie. De uitspraak van het Gentse Hof van Beroep in de zogenaamde racismezaak is bijzonder ernstig te nemen. Dit proces is een poging om de democratie zelf in België onderuit te halen. Een regering die de rechterlijke macht inschakelt om een tegenstander te bekampen plaatst zich op het niveau van de sovjetregimes waarvan wij dachten dat ze ruim tien jaar geleden uit het Europese landschap verdwenen waren. Dit arrest houdt een onaanvaardbare inperking van het recht op vrije meningsuiting in. Zo is het volgens de uitspraak van het hof strafbaar om te eisen dat vreemdelingen zich aanpassen aan onze cultuur of terugkeren naar het land van herkomst. Wie dus zegt: Franstaligen pas u aan of verhuis, is volgens de logica van dit arrest perfect strafbaar. Met andere woorden: deze uitspraak slaat niet alleen op het probleem van de vreemdelingen in ons land, het bevat het perfecte instrument om de gehele Vlaamse Beweging als crimineel en racistisch af te schilderen en te vervolgen. In Gent werd de juridische basis gelegd voor een nieuwe repressie tegen de Vlaamse Beweging. Het is voldoende geweten dat de PS-ministers maar wát graag de racismewet willen aanpassen zodat al wie de transfers van Vlaanderen naar Wallonië aanvecht als racist kan vervolgd worden. Dus zullen wij ons nooit neerleggen bij de standpunten van het Gentse Hof.
Ofwel is het arrest juridisch correct en dan moet de wet worden aangepast, ofwel is het arrest juridisch niet correct en dan moet het Hof van Cassatie zijn werk doen. Maar in geen geval mag de Vlaamse Beweging zich laten muilkorven. Wij zeggen dus met meer nadruk dan ooit tevoren: Franstaligen pas u aan of verhuis. En we discrimineren daarbij niemand. Dus zeg ik ook tot de franskiljons van Gent of elders al dan niet bekleed met rechterlijke macht: pas u aan of verhuis.

De strijd voor het Vlaams karakter van Vlaanderen met inbegrip van Brussel blijft de kern van onze opdracht. En niets is daarbij definitief verworven. Dat blijkt uit het zogenaamde ‘taalhoffelijkheidsakkoord’ waarmee de Vlaamse partijen te Brussel in de gewestregering zijn gestapt. Dit zogenaamde taalhoffelijkheidsakkoord ondermijnt de rechtsstaat want de afspraak is dat de taalwetgeving niet langer zal worden toegepast. Franstaligen die weigeren behoorlijk Nederlands te leren, kunnen toch probleemloos benoemd worden. Dat is de kern van de zaak, de rest is slechts verpakking om dat vreselijke onding aan de Vlamingen verkocht te krijgen. Hier is de grens van het goed fatsoen ver overschreden en een krachtig Vlaams antwoord mag dan ook niet uitblijven.

Tot de Vlaamse regering zeggen wij: schort alle akkoorden op met een Brussels Gewest dat van de discriminatie van Vlamingen de officiële beleidslijn maakt. Brussel krijgt een forse extra dotatie, zogezegd om de kosten van de tweetaligheid te dekken. Een stad die deze tweetaligheid aan haar laars lapt heeft dat geld niet nodig. En dus roepen wij alle Vlaamse parlementsleden op om deze dotatie te blokkeren zolang de taalwet niet wordt gerespecteerd op alle niveaus van het Brussels bestuur.
Het wordt overigens meer dan tijd om het Brussels bestuurlijk kluwen verder te ontwarren. Het gerechtelijk arrondissement Brussel en de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde zijn relicten uit het België van 1830.
Er bestaat geen enkel excuus om de splitsing nog langer uit te stellen. Het wetsontwerp ligt klaar en er is een duidelijke meerderheid om dit goed te keuren. In de federale kamer zetelen 88 Vlaamse volksvertegenwoordigers die allemaal behoren tot partijen die zeggen dat Brussel-Halle-Vilvoorde moet worden gesplitst. 88 op een totaal van 150 dat is een ruime meerderheid. Waarop wachten die 88 vertegenwoordigers van het Vlaamse volk eigenlijk om te doen wat ze hun kiezers beloofd hebben: Brussel-Halle-Vilvoorde splitsen.

Deze splitsing mag niet worden toevertrouwd aan één of andere duister gespreksforum. Elk voorafgaand gepalaver kan alleen maar uitstel of Vlaamse toegevingen tot gevolg hebben. De passende plaats om wetsvoorstellen te bespreken en goed of af te keuren is in een democratie het parlement. En een meerderheid is een meerderheid. Punt aan de lijn. Als de Franstaligen met deze normale werking van de democratie een probleem hebben dan is dat hun probleem, niet het onze. Alleen een Vlaanderen dat ten volle bereid is om zijn democratische meerderheid te benutten kan een halt toeroepen aan de Franstalige arrogantie in het algemeen en aan de PS-staat in het bijzonder.

Voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde kan geen enkele prijs betaald worden. Reeds jaren draait Vlaanderen op voor Waalse misbruiken in de Sociale Zekerheid. Laten we nooit vergeten dat Dutroux en zijn echtgenote, toen ze acht jaar geleden tegen de lamp liepen, boven op hun royaal inkomen uit de misdaad nog eens 80.000 frank per maand aan uitkeringen uit de Sociale Zekerheid ontvingen. Vlaanderen heeft reeds meer dan genoeg betaald.

De transfers van Vlaanderen naar Wallonië vergiftigen de politiek zowel in Vlaanderen als in Wallonië. Deze transfers van 11 miljard euro per jaar ontnemen aan Vlaanderen de middelen om de zo noodzakelijke hervormingen in economie, sociale zekerheid en fiscaliteit door te voeren. Enkele jaren geleden nog was Vlaanderen een topregio binnen Europa, maar dat is thans niet meer het geval. Het Belgisch immobilisme sleurt ook Vlaanderen mee in een neerwaartse spiraal. Willen wij onze welvaart behouden, dan moet Vlaanderen dringend zijn lot in eigen handen nemen. Er moeten meer mensen langer aan het werk en dus moet een organisatie van de arbeidsmarkt met meer formules als deeltijds werken, loopbaanonderbreking en in- en uitgroeibanen mogelijk worden. De belasting op arbeid moet drastisch naar omlaag en de initiatieven voor permanente bijscholing moeten verder uitgebouwd worden.

Dit alles kost veel geld, en dat geld is er, maar het verdwijnt thans in de bodemloze putten van de Waalse PS-staat.
Wallonië is onze naaste buur. Niemand van ons heeft het op de Waalse welvaart gemunt. Wij zijn niet de Parti Socialiste, wij hebben er alle belang bij dat het met Wallonië goed gaat. Maar om in Wallonië een kentering tot stand te brengen, moet er gesaneerd worden. En de Waalse politiek zal enkel saneren wanneer Wallonië zelf de financiële verantwoordelijkheid draagt voor het gevoerde beleid. Alleen een zelfstandig Wallonië kan zich bevrijden van zijn status van laatste Oostblokland in Europa.

De strijd voor Vlaamse onafhankelijkheid mag ons niet doen vergeten dat Europa politiek steeds belangrijker wordt. Dit jaar werd de Europese Unie flink uitgebreid en op zich is dat een goede zaak. De volkeren van Europa behoren tot onze cultuurkring en een intense samenwerking onder alle Europese volkeren is nodig om de talrijke uitdagingen die op ons afkomen aan te kunnen. Er is de alles overheersende rol van Amerika, er is de demografische tijdbom in de Maghreblanden tegenover een toenemende vergrijzing bij ons, en er is het fenomeen van de globalisering met in haar kielzog steeds grotere migratie, wereldwijde milieuproblemen en een sociale zekerheid die onder druk komt door de lage-loonlanden. Individuele staten zijn onmachtig om hierop in te spelen, Europa is het enige alternatief om als Vlamingen en Nederlanders in de wereld gehoord te worden.

Maar het moet dan wel een volks en Europees Europa blijven. En daar is nog een lange weg te gaan. In de nieuwe Europese grondwet blijven de volkeren, die zo belangrijke bouwstenen van Europa, grotendeels buiten beeld. Het blijft een bureaucratisch, centralistisch en dus ondemocratisch Europa van Lid-Staten.
Europa erkent wel het beginsel dat het zich enkel moet bemoeien met zaken die de deelgebieden zelf niet goed kunnen regelen, maar de praktijk is vaak anders. Waarom er zo nodig Europese regels moeten zijn over reclames langs autowegen of het inrichten van een dolfinarium is ons niet meteen duidelijk.
Vlaanderen heeft reeds tweemaal een rapporteur van de Raad van Europa over de vloer gekregen die onze taalwetgeving naar de prullenmand verwees en de klok wilde terugdraaien tot vóór 1921. Tot nu toe hebben deze rapporten enkel een morele waarde, en zijn zij dus juridisch niet afdwingbaar.
Mocht dit ooit het geval zijn, mocht Europa ooit raken aan de vitale belangen van Vlaanderen, dan eisen wij het recht op om desnoods uit de Europese Unie te treden. Dit recht op uittreding moet zorgen voor het noodzakelijke tegengewicht voor een al te bemoeiziek en centralistisch Europa.

Bovendien wordt er luidop gedacht aan een uitbreiding van Europa met Turkije, een land dat volkomen vreemd is aan Europa. Turkije behoort noch geografisch, noch historisch, noch cultureel tot Europa. Turkije is een staat die de rechten van het Koerdische volk op grove wijze met de voeten treedt. Bovendien blijft er in Turkije een latente dreiging van islamitisch fundamentalisme bestaan. Het zijn elk op zich voldoende redenen om dat land nooit in de Europese Unie te betrekken. Europa moet een goed nabuurschap nastreven met Turkije, met vanzelfsprekend een intense economische samenwerking. Maar politiek kan, noch mag Turkije ooit tot de Europese Unie behoren.

Nochtans zijn er zowel binnen als buiten Europa krachten aan het werk om dat te bewerkstelligen.
Toetreding van nieuwe leden tot de Europese Unie moet een beslissing zijn van de Europeanen en van de Europeanen alleen. Elke inmenging van buitenaf beschouwen wij als een onaanvaardbare daad van diplomatieke agressie. De beslissing kan evenmin overgelaten worden aan een select clubje van hoge Europese ambtenaren. Over een dergelijk belangrijk thema moet de Europese democratie direct kunnen spelen. Wij eisen dus klaar en duidelijk een bindend referendum over de eventuele toetreding van Turkije tot de Europese Unie.

90 jaar geleden werd de wereld opgeschrikt door de Eerste Wereldoorlog. En ook vandaag zijn er tal van gewapende conflicten aan de gang, met alle ellende van dien. Vlaanderen wil geen geïsoleerd eiland in de wereld zijn en kan daarbij niet aan de kant blijven staan. Vlaanderen wil solidair zijn én blijven met allen die getroffen worden door oorlogsgeweld en wil royaal met humanitaire hulp over de brug komen. Maar het ‘Nooit meer oorlog’ van de Frontsoldaten blijft ons dierbaar. Het is voor ons onaanvaardbaar dat Vlaamse soldatenlevens op het spel worden gezet in conflicten die in wezen niets met Vlaanderen te maken hebben. Vlaanderen voelt zich niet geroepen om wereldgendarm te spelen en noch minder om de belangen van het koningshuis of de grandeur van een minister van buitenlandse zaken te gaan dienen in Centraal-Afrika of elders.

De Vlaamse frontsoldaten eisten zelfbestuur en Vlaamse regimenten. Thans heeft Vlaanderen eigen instellingen. Tot de Vlaamse politici van vandaag zeggen wij dan ook: wij eisen bestuur. Doe iets met die eigen Vlaamse instellingen. De opdracht van de Vlaamse kiezer was duidelijk genoeg. In het Vlaams parlement zijn diegenen die staan voor een onafhankelijk Vlaanderen al dan niet verenigd in een confederatie met Wallonië ruim in de meerderheid. Tot die ruime Vlaamse meerderheid zeggen wij: Gebruik eindelijk de Vlaamse macht om de zo noodzakelijke Vlaamse zelfstandigheid af te dwingen. Dat is wat uw kiezers van u verwachten.

En staan er wetten en praktische bezwaren in de weg?
Dan zeggen wij met de Fronters: omver en erover.

Johan Vanslambrouck