Bedevaarders, hier staan we. Voor
de vijfde keer op een wake, als bannelingen in een wei
bij het monument voor de gebroeders van Raemdonck. Stil
staan we samen te dromen van een weide hier enkele kilometers
verderop. Een weide met een Toren. Ik veronderstel dat
wij allemaal liever daar zouden staan. Bij echte godsvrede,
echte verdraagzaamheid zou er maar één
ijzerherdenking zijn. Namens de jongeren wil ik hier
een oproep doen, echte godsvrede of echte verdraagzaamheid
betekent dat niemand zich opsluit in het grote gelijk
en dat de Vlaamse Beweging aan de IJzer weer met één
stem kan spreken. Vlaamse vrienden: we zijn lang genoeg
gescheiden, de kinderen klagen.
Jonge Vlamingen, wie zijn klassieken kent, kent ongetwijfeld
het volgende: “en hier staan wij ’t
hoofd omhoge vuisten sidderen kokend bloed. Vlam in
’t herte. Vlam in d’ogen...”.
Ondanks mijn mooie tenor heb ik het niet gezongen,
maar u kent het wel. De realiteit is vaak anders.
Vaak staan wij niet ’t hoofd omhoge,
maar de blik afgewend naar beneden, bijtend op de
lip. Wij zijn vaak te bang om te zeggen wie we zijn
en waar we voor staan. We zijn brave Vlamingen en
zwijgen om onze job, om de leerkrachten, de buren,...
Er zijn zoveel redenen om te zwijgen. Maar we vergeten
dan dat wie bang is de klappen krijgt, wie assertief
(en dat is niet agressief) opkomt voor zijn overtuiging,
dwingt respect af. Er zijn er teveel die maar Vlaming
durven zijn onder vier ogen. Dat helpt ons niet vooruit.
Wij moeten Vlaming zijn, ’t hoofd omhoge!
Vlaamse jongeren, wij moeten durven. Wij moeten laten
zien wie we zijn. Wie of wat zouden wij moeten vrezen?
De Vlaamse Beweging is een democratische beweging
die een meerderheid werft voor haar overtuiging. Die
overtuiging is dat mijnheer en mevrouw Vlaanderen
beter af zijn in een onafhankelijke Vlaamse staat.
Daarvoor opkomen is niet ‘fout’. Met die
overtuiging zijn wij geen extremisten. Wij ijveren
voor de beste toekomst voor wie in Vlaanderen woont,
is er een betere drijfveer voor politiek engagement
te vinden?
Jonge Vlamingen, wij krijgen onze toekomst niet cadeau.
Wij hebben nog veel werk. We moeten een meerderheid
van de Vlamingen overtuigen dat een onafhankelijk
Vlaanderen meer kansen biedt dan het kansloze België.
Die meerderheid werven we niet door elkaar in donkere
kelders of gezellige clubjes gelijk te geven. Wij
moeten vrij en vrank elke Vlaming in de ogen kijken
en overtuigen dat iedereen er beter van wordt als
we in Vlaanderen zelf onze keuzes kunnen maken. Dus
jonge Vlamingen, ga de straat op, laat zien wie je
bent, laat zien die leeuw, laat je horen, in de klas,
op het werk, in de sportclub, in de jeugdbeweging,
overal. Werk mee aan de Vlaamse Beweging en werf een
meerderheid voor Vlaamse onafhankelijkheid.
En jonge Vlaming, als een of andere hogepriester
uit de kerk van de politieke correctheid, u zuur toefluistert,
dat je moet stoppen met die extremistische praat,
vraag hem of haar dan of die het Manifest van de warandegroep
heeft gelezen. Als dat het geval is, dan moet u vragen
of de schrijvers daarvan ook allemaal extremisten
zijn. Als daarop het antwoord ja is, verspeel dan
uw ademniet langer aan een dergelijk sujet. Glimlach
even, deze mensen zijn jammer genoeg te verzuurd om
nog vrij en open te kunnen denken. Stoor u er niet
aan, blijf als ambassadeur van Vlaanderen vriendelijk.
Maar spaar uw adem voor diegenen die we wel kunnen
overtuigen. Weet, jonge Vlamingen, hoe harder ze ons
uitschelden voor extremisten, hoe dichter de onafhankelijkheid
van Vlaanderen komt. Schelden is een teken van onmacht.
Hun scheldwoorden aan ons zijn de laatste strohalm
waaraan ze zich vastklampen. Onze boodschap kunnen
ze niet weerleggen ze maken ons, de boodschappers,
verdacht. Wees gerust, eens die mensen merken dat
een meerderheid extremist geworden is, kiezen die
wel eieren voor hun geld, ze zullen ons nog voorbijsteken
in ijver.
Wij jongeren zijn opgegroeid in een land dat te ingewikkeld
is om er de structuur van te studeren, laat staan
om er op een examen deftige cijfers voor te halen.
Die moeilijke structuur moet verdoezelen dat België
eigenlijk niet meer bestaat. Vlaanderen en Wallonië
leven naast elkaar. Er zijn geen nationale media meer,
geen nationaal leger, dat is gesplitst in Vlaamse
en Waalse eenheden en als Flahaut nog lang minister
is enkel nog in Waalse eenheden. Er zijn ook geen
nationale partijen meer. U kan zich ergeren aan de
corruptie van de PS of het wanbeleid in Wallonië,
maar kan er niets aan doen. Nu kan u zeggen dit is
een pleidooi voor nationale structuren... Neen, want
we moeten ons blijven herinneren dat de opdeling er
gekomen is omdat de unitaire werking niet meer mogelijk
was. De scheiding van de Belgische geesten is al lang
geleden gebeurd. Maar waarom moet het land dan blijven
bestaan? Er zijn enkele goede argumenten voor België:
het is de economische zekerheid voor de familie von
Saksen Coburg (geen sociale maar een economische zekerheid,
u hebt het goed gehoord), er bestaat een Belgisch
volkslied, dus moet er ook een land bestaan, wat te
denken van de Belgian Chocolats, of het Belgisch bier,
de naam België heeft hier een enorme commerciële
meerwaarde. U hoort het, het belangrijkste argument
voor het voortbestaan van België is: het bestaat,
en het moet blijven bestaan omdat “het Belgische
samenlevingsmodel zo'n mooi voorbeeld is voor de wereld”.
Wij zijn niet gediend met politici die politiek bedrijven
als voorbeeld voor de wereld. Mijnheer en mevrouw
Vlaanderen zijn niet gebaat bij het voortbestaan van
België. Dus Vlaamse politici: verspil uw energie
niet aan het altijd opnieuw oplossen van problemen
waar men langs de twee kanten van de taalgrens een
tegengestelde visie op heeft. Het gevolg is een compromis
dat ten eerste, nog jaren aanleiding is voor nieuwe
ruzies en ten tweede een krachteloos beleid. Hoeveel
energie is zo al verloren gegaan? Kostbare energie
die kon aangewend worden om de sociaal-economische
problemen aan te pakken.
Wij willen het anders. Wij willen zelf onze keuzes
maken. Het is dan ook zeer jammer dat minister-president
Leterme die conclusie niet durft te maken. Meneer
Leterme, een goed businessplan steunt op
een accurate sterktezwakteanalyse. Als u een eerlijke
sterktezwakteanalyse wil maken voor Vlaanderen dan
kan dat maar leiden tot één vaststelling:
Vlaanderen moet onafhankelijk worden of elke beleidsdaad
van u is nutteloos. Als u echt met Vlaanderen de uitdagingen
van de volgende jaren wil trotseren, help ons dan
onafhankelijk te worden. Vlaanderen kan pas bloeien
zonder die energie- en kostenverslindende structuur
België!
En Meneer Leterme dat is geen extremisme, maar realpolitiek.
Als u echt iets voor uw kiezers wil doen dat de toekomst
veilig stelt, doe dan dat. Zeg tegen de Waalse politici
dat het mooi genoeg geweest is. Dat mijnheer en mevrouw
Vlaanderen vanaf nu zelf hun keuzes willen maken.
Jonge Vlamingen ook al negeert onze minister-president
in zijn businessplan een reële waarheid, ze is
er wel. De Vlaamse onafhankelijkheid is niet ver meer,
de blik naar beneden bijtend op de lip is een blik
voor geslagenen, een verliezersblik. Dat is fout!
Het lot keert naar onze kant. Ons gezicht mag nu al
de overwinning uitstralen! Maar… we mogen niet
zelfgenoegzaam worden. Onze onafhankelijkheid kan
alleen tot stand komen als we samenwerken. Als we
ons eigen grote gelijk aan de kant durven zetten om
samen aan hetzelfde zeel te trekken. De jongeren die
hier negentig jaar geleden in de modder ploeterden
in de Eerste Wereldoorlog noemden dat “godsvrede”,
niet zomaar het thema van deze IJzerwake. Wij moeten
de wijze les van die generatie onthouden en niet de
fout maken ons op te sluiten in ons grote gelijk.
Wij willen geen Vlaamse onafhankelijkheid om ons gelijk
te bewijzen, wel omdat dat beter is voor mijnheer
en mevrouw Vlaanderen. Wij mogen daarbij ook niet
sectair te werk gaan. Wie voor een confederaal België
is, is onze tegenstander niet, maar minstens tot ergens
halverwege een medestander. En wie confederalist is
zou eens diep moeten nadenken over een samenwerking
met de separatisten. Wij moeten elkaar niet verketteren
omwille van ons grote gelijk, maar samenwerken naar
ons gemeenschappelijk doel. Een beter Vlaanderen door
meer Vlaanderen.
Jonge Vlamingen, ga straks van hier weg, drink gerust
nog iets, maar ga naar huis het hoofd omhoge:
zeg aan iedereen dat je droomt van een betere wereld,
een wereld waarin wij zelf onze keuzes kunnen maken,
een wereld waarin we zelf onze toekomst kunnen bepalen,
een wereld verrijkt met een onafhankelijk Vlaanderen.
