|
Andere pagina's met verslag materiaal uit 2005
 Al
dreigde het druilerige regenweer onze vierde IJzerwake,
op zondag 21 augustus jl., soms ernstig te verstoren,
de geestdrift, het radicalisme en de stijl waren toch
niet klein te krijgen! - Met het sterke motto “Na
175 jaar wanbestuur: Vlaanderen onafhankelijk! “
bood deze IJzerwake fel weerwerk tegen de slappe herdenking
van “175 jaar België”. Spijts het gure,
gelukkig niet al te frisse, weer kwamen zeker even veel
of zelfs meer bedevaarders naar de weide bij het monument
van de Gebroeders van Raemdonck. Het jongleren met uiteenlopende
en liefst zo laag mogelijke aantallen door de correcte
en meedravende perslui houdt de opgang van IJzerwake
niet tegen. Ook de stijl, de toespraken, de bindteksten,
de liederen, de imposante en aangrijpende bloemenhulde
en de onvergetelijke apoteose met een zee van zwart-gele
én oranje-blanje-bleu-vaandels wijzen er op:
wij gaan naar een hernieuwde, voorname en radicale,
Vlaams-nationalistische en dus anti-Belgische IJzerwake,
in feite de “nieuwe IJzerbedevaart”.
Bezield ging Pater Adriaan Aernouts
voor in de Eucharistieviering, bijgestaan door E.H.
Luc Vranckx, E.H. Cyriel Moeyaert en E.H. Wilfried Pauwels.
De prachtige, Groot-Nederlandse tekst van priester Elias
Dupon zaliger, ten dele gebaseerd op ‘Torens van
Dietsland’ van Wies Moens, droeg opnieuw dit ingetogen
begin van de IJzerwake. Tijdens de mis vertolkten het
Antwerpse ‘Scheldekoor’, o.l.v. Jan Fossey
en het Gentse Emiel Hullebroeckkoor, o.l.v. Wis Versyp,
vier innige en vertrouwde liederen: ‘Lieve Vrouwe
van ons land’, ‘Vlaamse Moeders’,
‘Lied van mijn land’ en ‘Gebed voor
het vaderland’. Een muzikale kracht die de IJzerwake
voorbeeldig droeg en die koren en samenzang begeleidde,
was de ‘Zwalmfanfare’ o.l.v. Cary De Clercq
en Fernande Grison. Regisseur Luc Lemmens en dirigent
Gust Teugels konden dit ensemble in extremis engageren
nadat ‘Piston’ verstek had gegeven.
Na een meeslepende inleiding door de
Zuid-Oost-Vlaamse muzikanten, leidden Elke Heylen en
Hans Schoofs de IJzerwake aangrijpend in met de voordracht
van Aleidis Diericks onvergetelijk gedicht ‘De
dag begint op een wei’ (terugdenkend aan Anton
van Wilderodes ‘De dag begint bij een puin….
in Diksmuide). De bezwerende symboliek van de vele Vlaamse
en Dietse vaandels op die weide bracht de dichteres
groots onder woorden: “De dag begint met een vlag./
Eén vlag, zwart en geel op de wei/ en uit alle
steden en streken/ stromen de vaandels erbij/ en zo
wordt de weide als een zee,/ een vloedgolf van goudgeel
en zwart; / hier staat een volk dat herlééft/
hier klopt, van Vlaanderen, het hart! “
Met een drieledig verhaal van 175 jaar
Belgisch wanbestuur en 175 jaar Vlaamse vrijheidsstrijd
- naar de woorden van Rodenbachs “Lied der Knapenschap”:
1. “ ‘t Verleden leeft in ons”, 2.
“Het heden hoopt ons”, 3. “De toekomst
straalt voor ons” - hielden de mensen van regie
en programmacommissie het talrijke en aandachtige publiek
in hun ban! In zijn bindteksten gaf Erik Verstraete
krachtig gestalte aan de grote levenwekkers en opvoeders
die ons volk in zijn ontvoogdingsstrijd, moeizaam maar
volhardend, voorgingen in de tragische én glorieuze
momenten. Liederen en muziek accentueerden dat telkens:
het opwekkende ‘Daglied’ van Armand Preud’homme,
Rodenbachs ‘De Blauwvoet’, het ‘Rodenbachlied’
(“Eens klonk in het land van de Kerels”),
“Omdat ik Vlaming ben”, ‘Amnestielied’,
‘Voor Outer en Heerd’, ‘Vlaanderen’
(“Vlaanderen alleen is het land naar mijn zin”),
‘Groeninghe’ en de drie nationale liederen.
Een bijzonder indrukwekkend moment was de hulde aan
verscheidene grote doden uit onze vrijheidsstrijd, o.a.
aan Rodenbach, Robrecht de Smet, Lode Dosfel, Emiel
Hullebroeck en Leo Vindevogel, die als zinnebeeld werden
gesteld voor de duizenden die hun leven veil hadden
voor de volkse zaak en die werden vervolgd en vermoord
door de wanstaat België. Sterker en beklijvender
kon dit niet onder woorden worden gebracht dan door
het gedicht ‘De plicht van een volk’ van
Aleidis Dierick, dat als volgt besloot: “Vlaanderen!
eert hén, uw doden; / de helden, de groten, de
namelozen! / Leg als een kreet op hun graf / het symbool:
het Zonnerad / en de nachtzwarte rozen!” Dat alles
werd ontroerend en mooi begeleid door de bloemenhulde.
- Zo werd, voornaam en innig, het eerste deel van deze
IJzerwake besloten.
“Het heden hoopt op ons”:
tijdens het onder dit motto verlopend tweede deel van
de Wake, werden de Vlaamse eisen tot splitsing nog eens
met nadruk gesteld: “SPLITS Brussel-Halle-Vilvoorde,
SPLITS de sociale zekerheid, SPLITS justitie, SPLITS
openbare dienstverlening”. Voorzitter Johan Vanslambrouck
zette die eisen kracht bij en het “België,
barst!” bleef uiteraard niet uit de lucht. Tijdens
de daaropvolgende omhaling werd volkseigen muziek, door
de muziekgroep ‘Aroendel’, en de stijlvolle
mannendans ‘Trawantel’ door speelschaar
Ossaert ten beste gegeven en gewaardeerd.
Tijdens het derde gedeelte, onder het
motto “De toekomst straalt voor ons”, richtte
Hugo Portier, erevoorzitter van het ANZ, zich tot de
- hier ook weer talrijk aanwezige - jeugd in een scherpe
en radicale toespraak. Ter nagedachtenis van de verleden
jaar gestorven West-Vlaamse toondichter Herman Roelstraete,
zong Gust Teugels diens mooie lied ‘Vlaanderen’:
“Vlaanderen alleen is het land naar mijn zin….”
“De apotheose van deze IJzerwake
staat in het teken van 175 jaar België, maar dan
in averechtse en rebelse zin”, zo klonk het en
dat luidde meteen een grandiose slotmanifestatie in:
honderden zwart-gele en enkele oranje-blanje-bleu-vaandels
schreden naar het podium en stelden zich daar op, terwijl
Jef van Hoofs ‘Groeninghe’, als strijdkreet
voor de toekomst weerklonk uit duizenden monden. - Johan
Vanslambrouck, prof. Michiel Debackere en Karel Canfijn
spraken dan de eerste strofe van Verschaeves - in Diksmuide
nu verwaarloosde - ‘Eed van Trouw’ uit -
“Wij heffen hart en handen / voor ‘t heil
der Nederlanden….” en werden in de tweede
strofe bijgetreden door een overtuigde “massa”
nationalisten: “O land van roem en rouwe, / van
liefde en lijdensnood, / gij wordt weer vrij en groot!
/ Wij zweren houwe trouwe / U, Vlaanderen, totterdood!
“ - Hoopvol klonken ook de laatste woorden van
de bindteksten: “Wij verlaten deze wake met het
woord van Wies Moens: ‘Wij zijn de bouwers van
de tempel niet, wij zijn alleen de sjouwers met de stenen!’
Weest bereid! Een nieuw jaar brengt ons hopelijk en
eindelijk de zege: een onafhankelijk Vlaanderen in een
stralenkrans van vrije Euopese volkeren.”
Erik Verstraete
Andere pagina's met verslag materiaal uit 2005
|
|
