Godsvrede als hefboom naar onafhankelijkheid!

Andere pagina's met verslag materiaal uit 2006

Er is, na de bekende teloorgang van de IJzerbedevaart, nog steeds nood aan een radicale Vlaams-nationale manifestatie. Zoveel is zeker, en dat werd nog maar eens bewezen door de duizenden mensen die op 20 augustus weerom hun weg vonden naar de IJzerwake. Net als vorig jaar kregen ze op de IJzerweide in Steenstrate weliswaar af en toe een fikse regenbui te verwerken, maar zoals steeds waren ze trouw op post.

Het is ondertussen reeds de vijfde maal dat de IJzerwake plaatsvond zodat men mag stellen dat de hoogmis van de Vlaamse Beweging inderdaad kan bogen op een zeer trouw publiek van voormalige IJzerbedevaartgangers. Dat is natuurlijk op zich een verheugende vaststelling, maar in wezen blijft het toch een zeer spijtig gegeven dat er nu reeds jarenlang twee IJzerherdenkingen naast elkaar bestaan. Van een echte godsvrede tussen Vlamingen kan er sowieso geen sprake zijn zolang er niet één enkele plechtige IJzerherdenking is.

En aan die spijtige vaststelling schonken zowel jongerenspreker Pieter Bauwens als gastspreker Eric Defoort de nodige aandacht. Voor VVB-ondervoorzitter Bauwens moet de Vlaamse Beweging aan de IJzer weer duidelijk met één stem spreken. “Vlaamse vrienden: we zijn lang genoeg gescheiden, de kinderen klagen”, verwoordde hij het raak. Voormalig N-VA-ondervoorzitter Eric Defoort drukte de bedevaarders op het hart dat hun uiteenlopende meningen en opinies over bijvoorbeeld ethische, culturele of economische aangelegenheden nooit meer de godsvrede met betrekking tot onze nationale aangelegenheid, zijnde de democratische strijd voor onafhankelijkheid, zouden mogen doorbreken. “Als het om de natie gaat, zijn we één”, aldus Defoort.

En onze nationale aangelegenheid, de democratische strijd voor Vlaamse onafhankelijkheid, liep vanzelfsprekend als een rode draad doorheen de toespraak van IJzerwake-voorzitter Johan Vanslambrouck. De Vlaamse onafhankelijkheid als enige middel om de democratie in Vlaanderen te herstellen. Hij wees ten overvloede op Belgische wantoestanden. Van het ons opgedrongen stemrecht voor niet-Europese vreemdelingen tot de Franstalige arrogantie rond BHV en de nachtvluchten, van het negeren van de taalwetten in Brussel tot de fratsen van het koningshuis…

Zoals steeds verliep de Wake zeer stijlvol en sereen. Het is en blijft, met de nationale liederen en met de toespraken en vlaggenparade een indrukwekkende plechtigheid. En indrukwekkend was zeker ook het ogenblik waarop Oostfronter Toon Pauli en verzetsman Aloïs Verbist als teken van verzoening mekaars eretekens uitwisselden. Een uiting van Godsvrede als inspiratie voor de talrijk aanwezige jonge mensen.

Frederik Pas

Andere pagina's met verslag materiaal uit 2006