vrijdag december 19 , 2014
Tekstgrootte
   
image
image
image

Toespraak voorzitter Wim De Wit

Bedevaarders,
Waarde Vlaamse staatsburgers en medestrijders,

Met ons verstand zijn we vandaag opnieuw naar Steenstrate gekomen. Maar met ons hart zouden we in Diksmuide willen staan: herenigd rond de gebalde vuist van Vlaanderen, de IJzertoren, de toren van ons volk, die onvervreemdbaar aan álle Vlamingen toebehoort! Het is daar dat wij samen moeten herdenken, samen moeten vieren, samen onze vreugde en ons verdriet moeten delen. Het is op die heilige plaats dat wij ons samen, eensgezind, moeten bezinnen over de toekomst van ons volk.

Als nieuwe voorzitter en bevlogen door de wijze woorden van Willem Van Oranje, richt ik mij daarom bij deze en eens te meer tot het zetelend IJzerbedevaartcomite: “Laat ons eendrachtig, en één van zin, tesamen gaan en laat ons tesamen de verdediging van dit goede volk aangrijpen”. Want daar, Vlaamse vrienden, daar gaat het om. Vlaanderen móet, nu meer dan ooit, zijn toekomst zelf kunnen bepalen. Zonder België, omdat het moet! Tegen België, omdat het niet anders kan. Want samen, en alléén samen,  zullen we zoveel sterker staan! En daarmee zou ik mijn toespraak meteen kunnen beëindigen, want daarmee is ook alles gezegd.
Ware het niet dat er ook nog andere zaken zijn die onze aandacht verdienen.

Zoals Europa bijvoorbeeld.
En dat velen Europa enkel zien als een geldverslindend circus, is een feit.
En dat Europa weinig oog heeft voor zijn “volksgemeenschappen” is ook bekend. Nochtans moet het onafhankelijke Vlaanderen, waar mogelijk, met Nederland de krachten bundelen om samen in Europa en de wereld een rol van betekenis te spelen. De overtuiging dat we één groot-Nederlandse natie vormen groeit gelukkig ook in Noord- Nederland.
Maar het is niettemin datzelfde Europa dat ons de jongste 60 jaar ook heeft behoed voor oorlogen op ons Vlaams grondgebied. Wat niet wegneemt dat in bepaalde andere delen van Europa, de voorbije jaren wel nog gewapende conflicten zijn uitgevochten en waar de onvermijdelijke spanning tussen een verdrukkend staatsnationalisme en het bevrijdend volksnationalisme, ons ook vandaag nog zorgen baart. En dat is ook buiten Europa niet anders.
Denk maar aan de permanente nucleaire dreiging die uitgaat van landen zoals Iran, Noord-Korea, Afghanistan en dergelijke meer. Landen waar op de rug van een verpauperde bevolking, gigantische kapitalen worden verkwist aan de ontwikkeling van kernwapens. En ook hier moet Europa het voortouw nemen en samen met de rest van de internationale gemeenschap, alles in het werk stellen om deze waanzin te stoppen. En misschien moeten we ons in die context en in de geest van de “nooit meer oorloggedachte “, dan ook maar eens durven afvragen of een onafhankelijk Vlaanderen nog wel een eigen leger nodig heeft? Of anders gezegd, kan Vlaanderen zijn bijdrage aan een Europese vredesmacht niet evengoed op een andere en humanere manier invullen? Vragen, waarop Vlaanderen eerder vroeg dan laat toch een antwoord zal moeten geven!

Maar Vlaanderen, beste vrienden, heeft ook nog andere zorgen!
In De Tijd maakte journalist Bart Haeck onlangs een hallucinante balans op van wat er op het federale niveau sinds 2007 zoal is gebeurd -  ik bespaar u de details - om vervolgens vernietigend te besluiten dat het enige wat kardinaal-premier Van Rompuy tot nu toe heeft gepresteerd, erin bestaat, het oorverdovend stilzwijgen van zijn regering uit te leggen als een bewijs van stabiliteit. Zover zijn we mét België dus al gekomen!

Diezelfde kardinaal-premier schreef in 2007:”Ik weet dat sommigen met het idee spelen om een paarse regering te vormen die geen meerderheid in Vlaanderen heeft. En regering die alleen in Wallonië een meerderheid heeft speelt met vuur. Ik spreek nu in het belang van het land: dat is staatsgevaarlijk!” Nu is het zover. Van Rompuy leidt zelf een staatsgevaarlijke regering zonder meerderheid aan Vlaamse kant. Bovendien heeft zijn regeringsploeg 12 Franstalige tegenover 9 Nederlandstalige ministers/staats-secretarissen. Ofwel lijdt de man aan geheugenverlies ofwel is hij totaal onbetrouwbaar.
Ons besluit evenwel staat vast: de federale regering Van Rompuy kunnen  wij om democratische redenen onmogelijk als onze regering aanvaarden. Enkel de Vlaamse regering is onze legitieme regering!

Maar ondertussen weten we ook dat de Vlaamse verkiezingen van juni laatstleden niets hebben opgelost.
De overwinning van de N-VA kunnen we uiteraard alleen maar toejuichen. Maar het feit dat de N-VA enerzijds het belgisch niveau terecht ongeschikt acht om de Vlaamse belangen te vrijwaren, maar anderzijds blijft beweren dat de Vlaamse onafhankelijkheid via datzelfde niveau moet worden afgedwongen, kan ons alvast niet overtuigen. Trouwens, in zijn JOURNAAL van 17 juli jongstleden, maakt Mark GRAMMENS zonder meer brandhout van het Vlaams regeerakkoord en merkt hij ontgoocheld op dat “de enige strategie die Vlaanderen zelfbestuur kan bezorgen, te weten het afzien van belgische regeringsdeelname zolang het doel niet in het bereik ligt, er weer niet bij is”.

De strategie om niets te vragen, de eigen Vlaamse bevoegdheden maximaal aan te wenden en ondertussen af te wachten tot de Franstaligen op droog zaad zitten - de zogenaamde Maddens-doctrine - is nu reeds volledig mislukt.
Want de komende begrotingsopmaak zal dat duidelijk maken. Dat wordt het moment van de waarheid en het ziet er niet goed uit.
Door hun begroting mateloos te laten ontsporen geven de Walen en Brusselaars eenvoudigweg geld uit dat er niet is. Bovendien gaan ze op eigen houtje lenigen aan en verhogen zo de staatschuld waarvan 70% ten laste van Vlaanderen. Zij wachten dus niet op nieuwe Vlaamse centen, ze stelen ze gewoon door hun begrotingstekort te laten oplopen.
Op de Vlaamse politici – ongeacht  in welke regering  ze zitten – rust een loodzware verantwoordelijkheid.  Als zij  deze historische oplichting toelaten verkwanselen ze zonder meer de toekomstkansen van onze kinderen en kleinkinderen.

Bevat het Vlaamse regeerakkoord dan niets goeds? Toch wel! Zo zijn, naast het sterke economische luik, de geplande kinderbijslag en de hospitalisatieverzekering ongetwijfeld een positieve stap in de richting van een Vlaamse Sociale Zekerheid, zoals nadrukkelijk bepleit door het AK-VSZ en ondersteund door het Vlaams en Neutraal Ziekenfonds. Maar laten we niet naïef zijn, Vlaamse vrienden. Die maatregelen komen er pas later in de legislatuur, want de financiële middelen hiervoor ontbreken vandaag. En dus moeten we er strikt over waken dat het voorbereidend wetgevend werk, onverwijld, en dat betekent nu onmiddellijk, wordt aangevat, om te verhinderen dat de plannen voortijdig worden begraven in allerlei schimmige commissies!

Wat we uit de jongste verkiezingen wel moeten onthouden, Vlaamse vrienden, is het feit dat het Vlaams-nationalisme, opgeteld in al zijn varianten, nog nooit zo hoog heeft gescoord! Bart Maddens heeft het in De Standaard van 10 juni zelfs over “een nooit geziene monsterscore van 37,1 procent voor uitgesproken flamingantische partijen”, wat zelfs volgens Etienne Vermeersch - toch een onverdachte bron – ongetwijfeld als “een roep naar meer onafhankelijkheid voor Vlaanderen” moet gezien worden.

Maar toch, bedevaarders, ondanks deze enkele positieve noten zijn er bedreigingen te over om ons zorgen te maken: een paritaire senaat, een federale kieskring, samenvallende verkiezingen, uitbreiding van Brussel, de nieuwe financieringswet, de corridor door de Vlaamse gemeente Sint-Genesius-Rhode, herfederaliseren van bevoegdheden, het afschaffen van de taalwetten in Brussel en de rondzendbrief Peeters in de Vlaamse Rand, inschrijvingsrecht voor de franstaligen uit de rand, bijkomend geld voor Brussel en ga zo maar door... en vooral niet te vergeten, de toegevingen die “sommigen” voor de splitsing van B-H-V nu al in gedachten hebben.
Kortom, Vlaamse vrienden, we zijn nog niet aan het feest en uiterste waakzaamheid blijft dus geboden!

Vandaar dat ik mij hier luidop durf af te vragen, niet “ Moeder, waarom leven wij?” maar “Moeder, in wat voor een land leven wij?”
En het juiste antwoord op die vraag komt van niemand minder dan Mark Eyskens: we leven in een apenland! Want inderdaad, Vlaamse vrienden:

- We leven helaas in een land, waar elke maatregel om de broze Vlaamse welvaart veilig te stellen, door de Franstaligen wordt bestempeld als een samenzwering tegen het land, tegen Wallonië en tegen Brussel en die steevast met een veelvoud aan belangenconflicten wordt afgeblokt.

- We leven helaas in een land, waar men om en bij de 1000 politici nodig heeft om een hoofdstad van 1 miljoen inwoners te besturen en waar over een simpele bouwvergunning niet minder dan 20 instanties hun zeg moeten doen, maar waar een Brusselse fransdolle bourgeoisie niettemin pertinent weigert om aan deze bestuurlijke chaos een einde te maken. Tijdens de onderhandelingen voor het eerste pakket van de staatshervorming (u weet wel: de borrelnootjes) vroeg Brussel een eenmalig bijkomende bedrag van 500 miljoen euro. Men stelde het als een Vlaamse overwinning voor dat het uiteindelijk "slechts 50 miljoen" geworden is. Na grondige analyse van de tekst is echter gebleken dat het hier om een jaarlijks terugkerend bedrag zal gaan. Leuke overwinning is dat!

- We leven helaas in een land, waar een naïef Vlaanderen jaarlijks 12 miljard euro vergooit in de bodemloze Waalse put. Zuurverdiend geld, dat door Wallonië gretig wordt geconsumeerd i.p.v. geïnvesteerd in zijn noodlijdende economie. De transfers zijn geen vangnet, maar een hangmat.

- We leven helaas in een land, waar de politici, door het ongesplitst laten van B-H-V, er zelfs niet meer in slagen om de eigen grondwet na te leven.

- We leven helaas in een land, waar Tom Auwers - om hem niet te noemen - die als beste kandidaat uit alle selecties is gekomen, alsnog de functie van administrateur-generaal van de Rijksdienst voor Pensioenen niet mag opnemen, gewoon omdat hij Vlaming is en er geen enkele Franstalige kandidaat slaagde in de selectie.
 
- We leven helaas in een ondemocratisch land, waar een democratische Vlaamse  meerderheid, door allerlei grendels, alarmbellen en pariteiten aan banden werd gelegd. En waar sommige politici er zelfs van dromen om daar als sluitstuk ook nog een paritaire senaat aan toe te voegen. Voor hen zijn dan ook deze woorden van Willem Elsschot bestemd: "Uw lied is uit, jij kreunt de laatste noten."

- Wij leven helaas in een land, waar de volksvreemde en Vlaamsvijandige marionetten van de poppenkast van Laken, waarvan de meesten zelfs niet in staat zijn op een behoorlijke manier de taal van de meerderheid van het volk te spreken, nog steeds een onaanvaardbaar grote rol spelen in de politiek. Hun sterkste prestatie bestaat erin op kosten van anderen rijkelijk te leven zonder een noemenswaardige klap uit te voeren, waarmee ze meteen hun eigen overbodigheid en waardeloosheid aantonen. Albert de omfloerste gaf hiervan zopas nog een beschamend staaltje van hypocrisie: Op 21 juli riep hij nog op tot meer ethiek en stak hij een vermanend vingertje op tegen het toenemende materialisme en de graaicultuur in de samenleving. Een nieuw  luxejacht van 4,6 miljoen euro voor zuiver privéplezier lijkt mij bij uitstek een illustratie van dit materialisme. Daarvoor heb ik slechts één woord: schijnheilige totentrekker! Ik stel voor dat de recente verhoging van de ondemocratische dotaties wordt gebruikt als definitieve oprotpremie!

- En we leven helaas in een land waar sommige “zogenaamd” Vlaamse politici, hierin bijgetreden door het orakel van Laken, ons willen laten geloven dat Vlaamse onafhankelijkheid niet alleen een utopie is, maar bovendien overbodig, aangezien de reeds aangekondigde “staatshervorming” al onze problemen zal oplossen.
Jammer voor hen, want ruim 37 % van de Vlamingen geloven niet meer in dat belgische sprookje en beseffen maar al te goed dat het zo niet meer verder kan.
Beseffen ook dat onze welvaart er niet gekomen is dankzij België, maar ondanks België!
Dat de crisis ondertussen duidelijk heeft aangetoond dat onze welvaart broos is en alles behalve verworven.
En vooral dat België in de weg staat, om die welvaart ook voor de komende generaties veilig te stellen.
 
Het zal wel waar zijn, Vlaamse vrienden, dat de “gewone mensen” zoals Caroline Genez ze nogal neerbuigend noemt, inderdaad niet wakker liggen van een zoveelste “staatshervorming” waar ze toch niks van begrijpen.
Maar ze liggen wel wakker van een betaalbare gezondheidszorg!
Ze liggen wel wakker van een aangepast tewerkstellingbeleid dat hen een job verschaft!
Ze liggen wel wakker van een kindvriendelijk gezinsbeleid!
Ze liggen wel wakker van een falend justitiebeleid!
Ze liggen wel wakker van de onzekerheid over hun pensioen.
En ze liggen ook wakker van een duidelijk en consequent asiel- en migratiebeleid!

En dus verwachten zij ook terecht van elke Vlaamse politicus dat hij dat besef met hen deelt en om dezelfde redenen, niet alleen samen met hen wakker ligt, maar vooral politiek wakker blijft, om er ook daadwerkelijk “iets” aan te doen.
Want er is nu stilaan lang genoeg afgetast, gestudeerd, gedialogeerd en genegociëerd. En dus geen “staatshervorming” meer, maar gewoon de korte pijn.
Want, bedevaarders, België is geen optie meer.
De enige oplossing om als een volwaardige volksgemeenschap, cultureel, sociaal en economisch nog zinvol te overleven, kan alleen nog door Vlaanderen op de kaart te zetten als een zelfstandige staat  in Europa. En de enige manier om Vlaanderen op de kaart te zetten is door België er van af te schoppen. Nog liever vandaag dan morgen.
 
Daarom bezweer ik onze Vlaamse politici, en in het bijzonder de verkozenen van onze Vlaams-nationale partijen: verenig u in de “Godsvrede” van onze fronters en zet uw vérschillen en uw géschillen opzij. En maak werk van een gemeenschappelijke strategie met nog uitsluitend het thema van deze IJzerwake voor ogen: meer welvaart en welzijn in Vlaanderen door onafhankelijkheid!
En zoek het vooral niet te ver, dames en heren politici.
Herlees desnoods één van de 11 juli-toespraken van Guido Naets, waarin hij u dé oplossing aanreikt, door simpel te stellen dat Vlaanderen zijn onafhankelijkheid morgen al kan verwerven, op voorwaarde dat CD&V, N-VA, Vlaams Belang en LDD samen aan de kar duwen. Want samen hebben zij een voldoende meerderheid in het Vlaams parlement!
Onze onafhankelijkheid ligt dus als het ware voor het grijpen!

Laat dus niet langer de Coburgers, de Maingains, de Di Rupo's, de Onckelinckxen, de Milquets en de Reyndersen nog over ons regeren. En ook niet hun vaste huurlingen in loondienst, die tegen beter weten denken dat zij ons kunnen blijven dicteren wat we mogen en niet mogen doen, wat we mogen en niet mogen zeggen, wat we mogen en niet mogen denken.
Weg met die en andere voogden!
En Vlaanderen vrij!
Want wij buigen voor geen vreemden! Gisteren niet, vandaag niet, nooit!

En daarom wil ik eindigen waar ik begonnen ben: bij de noodzaak van een onafhankelijk Vlaanderen. Zonder België, omdat het niet anders kan! Tegen België, omdat het moet!
Dat is onze ultieme opdracht, dat is onze plicht! Uw plicht en mijn plicht, om deze belgische staat te vernietigen.

Op mij kunt ge alvast blijven rekenen!

Ik dank u!

Wim De Wit
Voorzitter IJzerwake vzw
23 augustus 2009

yw2014-a4-250px