donderdag oktober 23 , 2014
Tekstgrootte
   
image
image
image

IJzerwake 2007: Vlaanderen, laat de rand niet los

affiche2007-250pxOp zondag 19 augustus bliezen meer dan 5.000 Vlamingen in het West-Vlaamse Steenstraete verzamelen voor de jaarlijkse IJzerwake. Net zoals de voorbije vijf edities werd de wake een stijlvol, waardig en radicaal gebeuren. Niet alleen een moment van ingetogen herdenking, van dankbare terugblik, van bezinning en rouw. Maar vooral ook, in de geest van de Fronters, een moment van hoop, van doorzetting en van vertrouwen op de toekomst.

De hoogmis van de Vlaamse onafhankelijkheidsbeweging vindt steeds plaats op de locatie waar destijds duizenden vooral Vlaamse soldaten slachtoffer werden van de allereerste Duitse gasaanval. De plaats ook waar de bekende gebroeders Van Raemdonck op dramatische wijze de dood vonden; en dit jaar was dat precies negen decennia geleden. Daarnaast was het eveneens 90 jaar geleden dat de Vlaamse Frontsoldaten hun bekende brief aan koning Albert richtten, en dat de Activisten onder impuls van dr. August Borms de onafhankelijkheid van Vlaanderen uitriepen. Een daad waarvoor het Belgisch regime zich achteraf overigens nog op de man zou wreken…

IJzerwake-voorzitter Johan Vanslambrouck wees in zijn toespraak op de impact die de historische en revolutionaire daad van de Activisten tot vandaag heeft. “Veel praktische gevolgen had het misschien niet, maar in de geesten werden de bakens definitief verzet: als België de ontwikkeling van Vlaanderen definitief in de weg staat, dan moet België verdwijnen. Dat is en blijft de maatstaf waarmee elke staatshervorming moet worden afgewogen.”

Vanzelfsprekend ging veel aandacht uit naar het welbekende en actuele thema van de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde en van het gerechtelijk arrondissement Brussel. Een splitsing die zonder meer noodzakelijk is als een eerste en dringende maatregel om Vlaams-Brabant te behoeden voor verdere verfransing. Maar ook een splitsing die tot op heden door de Franstaligen arrogant wordt afgewezen. Voor Vanslambrouck duidde het onverzettelijke Franstalige ‘non’ op twee zaken: enerzijds op de manifeste onwil om het Vlaamse grondgebied te respecteren, en anderzijds op de onwil om de grondwet na te leven. “Waarom zou Vlaanderen nog langer solidair moeten zijn met een buur die noch de gemaakte afspraken, noch het Vlaamse grondgebied wil respecteren?” vroeg hij zich dan ook terecht af. Hij besloot met een niet mis te verstane boodschap aan de Vlaamse politici: “enkel door consequent gebruik te maken van onze democratische meerderheid en door de Belgische wetjes waar nodig opzij te schuiven zal Vlaanderen bereiken wat het moet bereiken: de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde als voorbode voor de onafhankelijke Vlaamse staat.”

Gastspreker was deze keer de heer Johan Laeremans, onvermoeibaar actief in tal van Vlaamse organisaties in de Rand en tevens hoofdredacteur van ‘De Zes’. Hij sprak de IJzerwakers toe over de situatie in de Vlaamse gordel rond Brussel en schetste daarbij een somber beeld van de situatie in de randgemeenten. De verfransing duurt immers in de zes faciliteitengemeenten nog steeds onverminderd voort. “Wallonië houdt onverkort aan het territorialiteitsbeginsel van zijn grondgebied. Waals-Brabant is integraal Waals. Waarom moeten wij dan de indruk geven dat dat voor Vlaams-Brabant niet het geval is?”, aldus Laeremans. Hij voegde er strijdvaardig aan toe dat het voor iedereen duidelijk dient te zijn “dat geen enkele Vlaamse partij ook maar één gemeente, en zelfs ook maar een gehucht of één straat van ons gewest van ons Vlaams taalgebied kan of mag prijsgeven.” De regeringsonderhandelaars wezen gewaarschuwd. Johan Laeremans had tot slot voor hen nog een woordspeling in petto: “Hoe vertaalt u in het Frans “het eindpunt van België? Le terme de la Belgique.”

Frederik Pas

yw2014-a4-250px