donderdag juli 31 , 2014
Tekstgrootte
   
image
image
image

Toespraak van de voorzitter

In 2007 herdenken we een paar belangrijke data uit onze geschiedenis. Dit jaar precies 90 jaar geleden schreef de Frontbeweging haar eerste open frontbrief. Eveneens 90 jaar geleden riepen de Activisten onder impuls van doctor August Borms de Vlaamse onafhankelijkheid uit. Veel praktische gevolgen had deze revolutionaire daad niet, maar in de geesten werden de bakens definitief verzet: als België de ontwikkeling van Vlaanderen in de weg staat, dan moet België verdwijnen. Dat is en blijft de maatstaf waarmee elke staatshervorming moet afgewogen worden.

Bij de jongste verkiezingen hebben de Vlamingen zich duidelijker dan ooit uitgesproken voor meer Vlaanderen en minder België. Partijen met een duidelijk Vlaams eisenpakket werden hiervoor door de kiezer beloond. Na de verkiezingsbeloftes moeten nu de daden volgen. Het is tijd voor vijf minuutjes politieke moed. Om te beginnen om de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde en het gerechtelijk arrondissement Brussel te splitsen.

Het Franstalige ‘non’ tegen deze splitsing betekent in essentie twee dingen:

  1. De Franstaligen zijn niet bereid om het Vlaamse grondgebied te respecteren;
  2. De Franstaligen zijn niet bereid om de grondwet na leven

Als een belangrijk landsdeel niet langer bereid is om de grondwet na te leven heeft een staat de facto zijn legitimiteit verloren. Als een buurland niet bereid is om het grondgebied van de ander te respecteren, dan is dat een casus belli: een agressie die een oorlog rechtvaardigt. Wij zien nog niet dadelijk Vlaamse en Waalse legioenen tegen elkaar ten strijde trekken, maar waarom zou Vlaanderen nog langer solidair moeten zijn met een buur die noch de gemaakte afspraken (de grondwet), noch het Vlaamse grondgebied wil respecteren?

De Vlaamse partijen hebben voor één keer hun democratische meerderheid gebruikt om – tegen de Franstaligen in – de procedure voor de parlementaire behandeling van de wetsvoorstellen ter zake op te starten.

Eén zwaluw maakt de lente niet en dit gebeuren was zelfs niet de eerste zwaluw.
CD&V-NVA fractieleider Pieter De Crem  haastte zich om te verklaren dat deze kwestie “uiteraard” deel moest uitmaken van de komende regeringsonderhandelingen. De vroegere AVV-VVK-krant noemde het zelfs dom en gevaarlijk om de Vlaamse verzuchtingen te realiseren door gebruik te maken van de Vlaamse democratische meerderheid. Dom en gevaarlijk was inderdaad deze commentaar van De Standaard.

Dom, omdat enkel een Vlaanderen dat bereid is om zijn meerderheidspositie te gebruiken de Franstalige arrogantie kan breken. Gevaarlijk, omdat in een democratie een meerderheid nu eenmaal een meerderheid is. Punt aan de lijn. Wie deze basisregel van de democratie verwerpt kan niet langer een democraat genoemd worden.

Geheel ten onrechte stelt de nota van formateur Leterme dan ook dat de regering bij het begin van de komende parlementaire zittijd een wetsvoorstel betreffende de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde zal indienen. Dit is verloren tijd want de parlementaire procedure is reeds gestart.

Laat het parlement dus zijn werk doen. Eerdere heikele kwesties waar geen regering ooit uitkwam zoals de abortuswetgeving en het stemrecht voor vreemdelingen werden ook in het parlement beslecht. Met een meerderheid tegen een minderheid. Als de Franstaligen het land in een institutionele crisis willen storten omdat het resultaat van de democratisch tot stand gekomen wet hen niet zint, dan is dat hun probleem, niet het onze.

De Franstaligen hebben België nodig, wij niet. De docu-fictie die de RTBF vorig jaar uitzond kan probleemloos worden omgezet in realiteit.

De splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde is een eerste dringende maatregel om  Vlaams-Brabant  te behoeden voor verdere verfransing. Maar deze maatregel volstaat niet. Om te beginnen moet het beleid inzake ruimtelijke ordening totaal anders worden aangepakt. “De Rand groen en Vlaams” is sedert jaren het devies van de jaarlijkse gordelmanifestatie. Vlaamse politici laten zich graag zien op deze manifestatie, maar voeren in de praktijk een beleid dat haaks staat op de politieke bekommernissen van de Gordel. Het Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen voorziet in een stedelijk gebied ten noorden van Brussel dat naadloos aansluit bij het Brussels Gewest. Met alle kwalijke gevolgen van dien. Verstedelijking en verfransing gaan er hand in hand. Deze nefaste politiek moet zonder meer gestopt worden.

De Vlaamse regering en de lokale besturen moeten werk maken van een echt sociaal woningbeleid. De grond- en bouwprijzen in de hand houden is essentieel wil men de oorspronkelijke Vlaams-Brabantse bevolking nog kansen geven in de eigen streek.

De faciliteiten voor de Franstaligen moeten kort en goed worden afgeschaft. De Franstaligen hebben de faciliteiten misbruikt om deze gemeenten te verfransen. Dat was voorspelbaar, maar het verandert niets aan het feit dat men uit misbruik en fraude geen rechten kan putten.

Laat één ding duidelijk zijn: wie het Vlaams karakter van Vlaams-Brabant niet respecteert heeft slechts één recht: het verhuisrecht.

Zelfbestuur zoals de Fronters dat bedoeld hebben kan vandaag niets anders betekenen dan Vlaamse onafhankelijkheid. Wij zijn dan ook geen vragende partij om het Belgisch federalisme te redden. Een staatshervorming is voor ons dan ook alleen maar aanvaardbaar in de mate dat deze ons dichter brengt bij de Vlaamse stáátsvorming.

Hoe de onderhandelingen zullen evolueren, valt nog af te wachten. Maar één ding weten we nu al zeker: de nota van formateur Leterme voorziet géén enkele ernstige stap in de richting van verdere Vlaamse staatsvorming.

In 1999 keurde een ruime meerderheid van het Vlaams Parlement vijf resoluties goed met het oog op meer Vlaamse bevoegdheden.

Op fiscaal vlak werd de overheveling van de personenbelasting naar de deelstaten bepleit. Hiervan is er in de nota-Leterme geen spoor te bekennen.

In de nota-Leterme vinden we geen maatregelen om de Vlaams-Waalse transfers af te bouwen. Deze miljardentransfers verarmen Vlaanderen substantieel zonder dat ze in Wallonië het zo noodzakelijke economisch herstel teweeg brengen. Integendeel, Wallonië heeft zich geïnstalleerd in de hangmat van de automatische transfers en zakt steeds dieper weg in werkloosheid, verarming en corruptie. Afbouw van de Vlaams-Waalse transfers is geen kwestie van kortzichtig Vlaams egoïsme. Het is een noodzakelijke maartregel om Wallonië te verplichten tot een ernstig economisch herstelbeleid.

In een andere resolutie vroeg het Vlaams Parlement de regionalisering van de gezondheidzorg en de kinderbijslagen. De nota-Leterme voorziet alleen in een beperkte vertegenwoordiging van de deelgebieden in de federale instellingen die ter zake bevoegd zijn, maar de gezondheidzorg blijft federaal. Om een gedegen mobiliteitsbeleid te kunnen voeren moet Vlaanderen dringend de investeringen in spoorweginfrastructuur in eigen hand kunnen nemen. Maar in de voorstellen van Leterme krijgt Vlaanderen alleen een vertegenwoordiger in de Raad van Bestuur van de NMBS. Het spoorwegbeleid blijft federaal.

De voorstellen van formateur Leterme brengen ons dus niet de beloofde grote sprong voorwaarts inzake Vlaams zelfbestuur. Het tegendeel blijkt waar te zijn. Ook met Leterme gaat de Belgische recuperatie verder. In de Belgische constructie hebben de deelgebieden de bevoegdheid om internationale verdragen af te sluiten. In de praktijk betekent dit meestal dat internationale verdragen door alle parlementen die dit koninkrijk rijk is moeten worden geratificeerd.

Leterme stelt voor om deze verdragen voortaan alleen door de Senaat te laten ratificeren. Dit betekent een onaanvaardbare uitholling van het verdragsrecht voor Vlaanderen. Bovendien lopen we het risico om verdragen opgedrongen te krijgen waar in Vlaanderen geen meerderheid voor bestaat.

De Franstaligen vragen reeds lang om het zogenaamde minderhedenverdrag te ratificeren. Dat minderhedenverdrag komt in de praktijk neer op faciliteiten voor alle Franstaligen in heel Vlaanderen. Een Vlaams Parlement, die naam waardig, zal dit nooit goedkeuren zoveel is duidelijk. Maar in de Senaat is het risico op goedkeuring niet denkbeeldig.

De wet op het vreemdelingenstemrecht heeft ons geleerd hoe gemakkelijk  er Vlaamse collaborateurs te vinden zijn om aan de Franstaligen een meerderheid te leveren. Die collaborateurs hebben zich trouwens nu reeds aangemeld.

Sven Gatz van de Open VLD – in een vorig politiek leven nog actief in de Volksunie – pleit onomwonden voor het ratificeren van het zogeheten minderhedenverdrag Het Vlaams Parlement mag niet werkeloos toezien hoe het bestuurlijk apparaat vastloopt op het Franstalige ‘non’ tegen een verdere staatshervorming. Hier kunnen buitenlandse voorbeelden inspirerend werken. Zo heeft het Catalaanse parlement los van de Spaanse federatie een autonomiestatuut aangenomen en bij referendum laten goedkeuren door het Catalaanse volk. Hierbij verkreeg Catalonië belangrijke bevoegdheden die niet gelden voor de andere regio’s in Spanje.

Vlaanderen kan dezelfde weg bewandelen. En er is reeds een aanzet voor gegeven: de met grote meerderheid goedgekeurde resoluties uit 1999 kunnen perfect dienen als basis voor een verdere Vlaamse staatsvorming. De Franstaligen blijven alles blokkeren en dus  is het tijd om te handelen. Het Vlaams Parlement moet desnoods tegen de formele Belgische grondwet in deze bevoegdheden op eigen kracht naar zich toe halen. Net zoals de Catalanen dat gedaan hebben. Dat men niet komt aandraven met het argument dat zoiets voor de Spaanse grondwet wel kan, maar niet volgens de Belgische. De niet-splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde is evenzeer ongrondwettelijk en de ongrondwettelijke verkiezingen liggen nog maar enkele maanden achter ons. De regeringsonderhandelingen zitten ondertussen muurvast en de Belgische politiek heeft haar hoop gevestigd op de Koning.

In u alleen o Koning geloven we nog’ schreven de frontsoldaten in hun eerste open frontbrief.  90 jaar geschiedenis hebben ons geleerd hoe vaak wij belogen en bedrogen werden, niet in het minst door de Saksen-Coburgers. Wij hebben dan ook andere boodschap  voor de Koning.  De visionaire dichter Albrecht Rodenbach parafraserend zeggen  wij : ‘Sire, Ween van spijt en werp uw kroon naar Borms’

Een ding is ondertussen duidelijk: enkel door consequent gebruik te maken van onze democratische meerderheid en door de Belgische wetjes waar nodig opzij te schuiven zal Vlaanderen bereiken wat het moet bereiken: de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde als voorbode voor de onafhankelijke Vlaamse staat

Johan Vanslambrouck, Voorzitter
19 augustus 2007

yw2014-a4-250px