vrijdag april 18 , 2014
Tekstgrootte
   
image
image
image

Met Piston, Hexa en Gust Teugels als meerwaarden!

ijzerwake2004-250x357Stijl en radicalisme kenmerkten derde IJzerwake

Wat ’t Pallieterke van 18 oogst al aankondigde, heeft de derde IJzerwake van 22 augustus 2004 nadrukkelijk bevestigd: er wás duidelijk meer volk in Steenstrate, op de weide naast het monument voor de gebroeders Van Raemdonck, dan in 2003. Waar de angstvallig-correcte duiders van ‘Vlaamse’ televisie en radio zowaar over 5.000 nationalisten spraken, dan mag ik naar waarheid wel van 5.500 of meer geestesgenoten gewagen. De “traditionele IJzerbedevaart” – zonder thema… – van 29 oogst verbleekte daarbij!

Als beknopte beschrijving van inhoud, geest én stijl van deze IJzerwake – gedragen door het thema Vlaanderen in Europa. Vrij en onafhankelijk! –, kan ik enkel mijn collega van ’t Pallieterke, Hector van Oevelen, bijtreden: “Hartverwarmend radicaal”! – Daarbij steek ik liefst van wal met een typering van de regie, dus de vormgeving en de stijl van deze geestdriftig beleefde IJzerwake. Die regie was nu in handen van Luc Lemmens, Antwerps gemeenteraadslid, en ze was inderdaad heel wat beter dan verleden jaar. Luc had de muziek, het geluid, de vertolking van de bindteksten, de opbouw van podium en decor stevig in handen, in een harmonische samenwerking met verscheidene medewerkers. Zo koos zanger en musicus Gust Teugels – een sterke aanwinst voor de IJzerwake! – zeer toepasselijke en mooie, melodieuze muziekfragmenten van Vlaamse toondichters, waarbij vooral de treurmars van Jef van Hoof, als achtergrond bij de bindtekst voor de dodenherdenking, aansloeg. Die sfeervolle muziek paste verder uitstekend bij de andere bindteksten die dichter en journalist Erik Verstraete had geschreven, vanuit een Groot-Nederlands, volksnationalistisch standpunt, met de nadruk op voornaamheid en stijl.

Ook de vertolking van die teksten, door – een geestdriftige en doorgewinterde – Elke Heylen en Hans Schoofs, was voorbeeldig evenals de keuze van de liederen.

“In beelden en doeken en zangen …”

Andere meerwaarden die bijdroegen tot de verbetering van de geest en de stijl waren Piston, een flink spelende en enthousiaste groep koperblazers uit de Kempen, die meteen effect sorteerden met hun inzet: de aanhef van de Danserye (1551) van de Antwerpse componist Tielman Susato, en de dames van de volksmuziekgroep Hexa, die, in een volks-Europese geest, liederen zongen en speelden in het Bretoens, het Fins, het Baskisch en dan verrasten met een hoopgevend toekomstbeeld van Vlaanderen in een eigen, ontroerende compositie: Tot dan (= tot Vlaanderen de wereld laat opkijken). Zij oogstten terecht een langdurig applaus. Hoogtepunten ook: de visuele uitbeelding van het thema Vlaanderen in Europa: vrij en onafhankelijk! door speelschaar Ossaert, de vlaggenparade, de bloemenhulde en de aangrijpende Eed van Trouw. Ik zou hem onrecht aandoen indien ik hem vergat: onze medewerker Gilbert Decorte, die de grote en mooie portretten tekende van Irma Laplasse, Armand Preud’homme (100 jaar geleden geboren) en VNV-leider Staf de Clercq (120 jaar geleden geboren). Indrukwekkend waren ook de getekende Vlaamse torens – in feite maar een deel van Wies Moens’ Torens van Dietsland, die zo aangrijpend werden geciteerd door pater Adriaan Aernouts in een tekst van priester Elias Dupon – achter één van beide podia. Uitgaande van het tragische offer van de gebroeders Edward en Frans van Raemdonck én van hun talloze Vlaamse lotgenoten aan het IJzerfront 1914-1918, bad de dominicaan om genezing van de oorlogsmentaliteit – die voortwoekert in het uitblijven van amnestie – en van de ziekte van verdeeldheid in onze volksbeweging.

“ Vervolging blijft….”

De accenten van radicalisme, weerbaarheid en waakzaamheid – weerspiegeld in de vorm en de stijl van deze ingetogen én geestdriftige IJzerwake – werden uitgediept door drie sprekers: IJzerwakevoorzitter Johan Vanslambrouck, Marc Laridon, voorzitter van de Michiel de Swaenkring in Zuid-Vlaanderen en tekenaar Frederik Pas, namens de jeugd.
Vanslambrouck zette de – gebleven en soms verscherpte – strijdpunten van onze bevrijdingsbeweging nog eens op een rijtje. Hij noemde de repressie “geen voetnoot bij de geschiedenis van de Vlaamse Beweging”, maar een actueel gebeuren: “de vervolging van de Vlaamsgezinden gaat verder, zoals het recente politiek gekleurde arrest van het Gentse Hof van Beroep heeft bevestigd”. De scheldwoorden ‘incivieken’ en ‘fascisten’ zijn nu vervangen door ‘racisten’ en ‘criminelen’. Het arrest van een Gentse franskiljon krijgt maar één antwoord: “Pas u aan of verhuis!”, aldus de voorzitter. De andere bekende Vlaamse eisen spitte hij evenzeer uit: de onmiddellijke splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, het stopzetten van de ongecontroleerde geldstromen in de bodemloze putten van de Waalse PS-staat, het weghouden van Turkije uit de Europese Unie, geen Vlaams kanonnenvlees meer in dienst van het koningshuis of ten bate van een verwaande Belgische minister van Buitenlandse Zaken. Johan Vanslambrouck besloot met een oproep tot de voorstanders van onze onafhankelijkheid in het Vlaams parlement – een ruime meerderheid! – : “Gebruik jullie macht om de zo noodzakelijke Vlaamse zelfstandigheid af te dwingen en, als er wetten en praktische bezwaren in de weg staan, dan zeggen wij met de Fronters: ‘Omver en erover!’

Namens de – radicale – Vlaamse Beweging in Zuid- (Frans-)Vlaanderen sloot de Bruggeling Marc Laridon zich met een originele, eigen beeldspraak aan: “Stop de Vlaamse tewaterlating via Waalse kanalen en vervang de Waals-Belgische scheepslui door bekwame Vlaamse zeevaarders”. Laridon verwaarloosde de Dietse samenhorigheid tussen Zuid-Vlaanderen en Noord-Nederland al evenmin. Even sterk sloeg de beknopte en gebalde toespraak van de jeugdige Frederik (Fré) Pas bij het publiek in. Hij bleef hameren met de kernzin: “Wij jongeren nemen het niet langer”. Vooral dan de Waalse arrogantie bij het blijvend eisen van de massale geldstromen en het leveren van tegenprestaties voor de elementairste volksrechten. Zijn overbekende eis, “België barst!” als besluit werd spontaan door de massa overgenomen.

Eén korte slotbeschouwing: deze derde IJzerwake viel sterk in de smaak van het talrijk opgekomen publiek, wat bleek uit de ingetogen én geestdriftig uitgesproken woorden van de – in Kaaskerke verbannen – Eed van Trouw aan Vlaanderen van Cyriel Verschaeve (wiens naam hier nu eens niet werd verzwegen!).
Een vastberaden, sterk groep van Vlaamse, Nederlandse nationalisten heeft definitief de weg gevonden naar Steenstrate, waar ooit, in 1917, één der verschrikkelijkste frontgevechten aan de gebroeders Van Raemdonck het jonge leven kostte.

E.V.

yw2014-a4-250px