zondag november 23 , 2014
Tekstgrootte
   
image
image
image

Relaas van de IJzerwakewandeling 2004

wandeling-1Zondagmorgen 22 augustus rond 4 uur verzamelden een 15-tal moedige wandelaars aan Café Het Damberd te Izegem, om een half uur later te vertrekken voor de 2de IJzerwakewandeling.
Deze tocht langsheen de prachtige West-Vlaamse gemeenten werd net als de nieuwe IJzerwake georganiseerd om alle Vlamingen te herdenken die tijdens de Wereldoorlogen sneuvelden. Met de IJzerwakewandeling wilden de organisatoren aan den lijve ondervinden wat sommige frontsoldaten ook moeten gevoeld hebben toen ze te voet naar het front vertrokken. Pijn, wanhoop en ellende. Het was toen zeker geen lachertje en het werd op deze wandeling voor sommigen ook geen lachertje. Sommigen hadden nog nooit een dergelijke wandeling gemaakt en wisten dan ook niet waar ze zich konden aan verwachten. Zo ook ondergetekende...
wandeling-2Toen ons gezelschap om 4.30 u. stipt vertrok, vroeg ik bij wijze van grap al meteen “is’t nog ver?” Iets wat ik later die morgen nog enkele keren zou vragen maar dan veel minder als grap bedoeld. Toen we na enkele uren in de gezonde ochtendlucht gewandeld hadden, kwamen we aan de eerste halte waar we een heerlijk ontbijt aangeboden kregen van Elly, (onze steun en toeverlaat, verzorgster, koffiemadam en psychologe… kortom een onmisbare dame).

Ook Vlaams volksvertegenwoordiger Stefaan Sintobin was van de wandeling en vergezelde ons tot het einde. Stefaan kwam zelfs als eerste van het gezelschap aan!

Na de eerste slachtoffers van plakkers, zalfjes en verband te hebben voorzien, trokken we verder richting Steenstrate. We hadden er dan ook nog maar 13 km opzitten…

De prachtige zonsopgang en de vrolijk fluitende vogeltjes moedigden ons aan om de lange tocht verder te zetten. Na ongeveer 24 km werd een tweede pauze ingelast, dit maal in een meer historisch kader, de Steenakkermolen. Deze volledig gerestaureerde molen werd tijdens de oorlog door de Duitsers als observatiepost gebruikt. Wegens de talrijke beschietingen gaven ze hem de naam 'Totenmühle' (dodenmolen). Een zeer belangrijk monument in de geschiedenis van Langemark.

wandeling-3Na een half uurtje rust vervolgden we onze weg.
De vele positieve aanmoedigingen van de landbouwers, wielertoeristen en plaatselijke supporters gaven ons moed. Wij zagen verschrikkelijk af maar zeg nu zelf, wat is er mooier dan op een vroege zondagmorgen met wapperende Vlaamse Leeuwenvlaggen,

met pijn aan de voeten, maar met een gevoel van respect voor onze Vlaamse voorvaderen te wandelen naar Steenstrate voor wat later zou blijken, een alweer schitterende IJzerwake? Inderdaad… NIETS.
Enkele kilometers verder kwamen we aan bij Café Münchenhof waar de hongerige gespijsd, maar vooral de dorstigen gelaafd werden. Het heerlijke gerstenat vloeide rijkelijk, maar de plicht riep en dus werd onze voettocht verder gezet. Het einde was eindelijk in zicht en we voelden haast de aanwezigheid van het monument van de gebroeders van Raemdonck.

wandeling-4De legendarische gedachte en uitspraak “Te saam vereend, in vreugd en nood; als d'ene sterft, de andre dood.” van Frans van Raemdonck in ons achterhoofd had ons geholpen om onze opdracht te volbrengen. We hadden elkaar door dik en dun gesteund Onze laatste kilometer langs het water was een ware triomftocht. We hadden het gehaald! Nu alleen nog even bij het Vlaamse kruis binnen om de wonden te ‘likken’ en dan de weide op om de IJzerwake “in eigen bloede” te volgen en luidkeels te zingen: “ZE ZULLEN HEM NIET TEMMEN, DE FIERE VLAAMSE LEEUW”

J.M.

yw2014-a4-250px