vrijdag oktober 31 , 2014
Tekstgrootte
   
image
image
image

Boodschap namens de jeugd

Net als vorig jaar staan we vandaag op deze plaats, bij het monument van de gebroeders Van Raemdonck, talrijk verzameld om samen de gevallen IJzersoldaten uit de Eerste Wereldoorlog te herdenken. Jonge mannen, jongens van nauwelijks 18, 20 jaar. De jeugd van destijds dus die in deze omgeving, in de loopgrachten, de grondslag heeft gelegd voor de wederopstanding van ons volk.

We herdenken de tragische gebeurtenissen die hier bijna een eeuw geleden plaatsvonden en eren de Vlaamse doden. Vandaag voelen we ons met hen verbonden. En we kunnen alleen maar diepe eerbied hebben voor hun geest van Vlaamse trouw én voor hun opoffering. Ze leden, ze streden en ze stierven hier voor hun ideaal “Alles voor Vlaanderen, Vlaanderen voor Kristus”.

Maar de IJzervlakte is naast een plaats van bezinning en rouw zeker ook een plaats van hoop, van wil en van doorzetting. Hier was het immers dat de frontsoldaten, in al hun beproevingen en vernederingen, met al hun ontgoochelingen, en geconfronteerd met zoveel onbegrip en verdachtmakingen, tot het besef kwamen van die ene fundamentele waarheid: wij Vlamingen zijn één volk, wij Vlamingen delen allen hetzelfde lot.

Vlaanderen heeft steeds moeten bedelen en moeten vechten om, beetje bij beetje, rechten te bekomen alsof het om voorrechten ging. Rechten die voor ieder vrij en volwaardig volk vanzelfsprekend zijn.

Hier ons bloed, wanneer ons recht?” stond negentig jaar geleden al te lezen op de steen van Merkem. Het bloed van de frontsoldaten werd inderdaad met gretigheid aanvaard, maar zovele generaties later is het nog steeds wachten op de volledige rechten.

Het is aan ons, jonge Vlamingen, om lessen te trekken uit dat verleden. De Vlaamse problemen van toen zijn nog steeds niet allemaal opgelost. We hebben in dit landje immers nooit de medezeggenschap gekregen waarop we recht hebben.

Het is niet omdat de hedendaagse Vlaamse jeugd gelukkig nooit de loopgravengruwel heeft meegemaakt, nooit de allesoverwoekerende verfransing heeft gekend, nooit geleden heeft onder de uitwassen van de repressie, dat we daar blind zouden voor zijn.

Integendeel, wij Vlaamse jongeren nemen het niet dat men de allerelementairste rechten van de Vlaamse volksgemeenschap nu aandient als een gunst waarvoor men tegenprestaties eist.
Wij Vlaamse jongeren nemen het niet dat de vurigste predikers van de democratie net degenen zijn die alle democratische beginselen straffeloos mogen negeren.
Wij Vlaamse jongeren nemen het niet dat Wallonië op arrogante wijze het land bestuurt en tot vandaag de Vlaamse meerderheid tegen haar wil schandelijke wetten door de strot duwt.
Wij Vlaamse jongeren nemen het niet dat onze toekomst gehypothekeerd wordt door buitenproportionele en totaal ondoorzichtige geldstromen naar Wallonië en Brussel. Wij Vlaamse jongeren nemen het niet dat we in dit landje aan het afglijden zijn naar het niveau van een ordinaire dictatuur, waarbij lastige oppositie kapot wordt gemaakt door politieke tribunalen.

De jonge Vlamingen zien maar één oplossing, één blijvende en definitieve oplossing voor de problemen waar Vlaanderen sinds mensenheugenis mee kampt: Geef onze volksgemeenschap het recht op een eigen bestaan en een eigen staatsstructuur die daarbij past.

Vlaanderen Onafhankelijk!
België Barst!


Frederik Pas
IJzerwake
22 augustus 2004

yw2014-a4-250px