zondag april 20 , 2014
Tekstgrootte
   
image
image
image

Toespraak Johan Vanslambrouck, voorzitter vzw IJzerwake

Bedevaarders,

Wij zijn naar hier gekomen om onze trouw te betuigen aan het IJzertestament: Zelfbestuur, nooit meer oorlog en godsvrede. Dat IJzertestament heeft aan actualiteit nog niets ingeboet
Deze begrippen zijn duidelijk genoeg en moeten niet worden hertaald.

Niet iedereen in Vlaanderen is het IJzertestament genegen. Zo schreef De Morgen gisteren: "Er was een tijd waarin deze krant met slechts één doel een verslaggever naar de IJzerbedevaart stuurde. Voor beelden van hakenkruizen en kale achterhoofden". Einde citaat en hiermee is de toon gezet.

Van het IJzerbedevaartcomité kregen we via elektronische post een schrijven dat ik u evenmin wil onthouden:
' De vzw Bedevaart naar de Graven aan de IJzer heeft kennisgenomen van het gegeven dat op zondag 24 augustus door de vzw IJzerwake een gelijknamige activiteit wordt georganiseerd aan en rond het monument van de Gebroeders Van Raemdonck. Wij willen jullie aandacht erop vestigen dat voor deze organisatie geen aanvraag tot toelating is binnengekomen, niettegenstaande monument en grond eigendom zijn van de vzw Bedevaart naar de Graven aan de IJzer.
De manifestatie zal dit jaar door ons gedoogd worden."
Wij zijn ontroerd over zoveel 'spirit' en verdraagzaamheid vanwege het IJzerbedevaartcomité.


Bedevaarders,

Wij staan hier verzameld rond het monument ter nagedachtenis van de gebroeders Van Raemdonck die hier te Steenstrate samen gesneuveld zijn op 26 maart 1917.
De gebroeders Van Raemdonck staan symbool voor het offer, dat Vlaamse soldaten in de grote oorlog gebracht hebben voor een vaderland dat nooit het hunne wilde zijn. De gedachtenis aan het offer leeft vandaag nog verder in de Vlaamse Beweging, en vooral in de 'Gebroeders Van Raemdonckkring' uit het Waasland, een vereniging die dit jaar haar vijftigste verjaardag viert en deze IJzerwake met een flinke delegatie ondersteunt.
Aan het front werden die soldaten miskend, veracht en vernederd. En zelfs voor de gesneuvelden kon het officiële België geen respect opbrengen.
Vlaamse heldenhuldezerkjes werden besmeurd of dienden na de oorlog als wegverharding.
We weten allemaal door welke naamloze helden de IJzertoren werd opgeblazen.
Voor deze laffe aanslag werden nooit excuses aangeboden door geen enkele Belgische instantie.

Steenstrate is een begrip in de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog. Hier vond op 22 april 1915 de eerste gasaanval plaats met vreselijke gevolgen. In de gevechten die op deze gruwelijke aanval volgden sneuvelden aan Britse zijde alleen niet minder dan 59.000 soldaten.
De oorlogsgruwel van 14-18 heeft aan de Vlaamse Beweging een belangrijke dimensie toegevoegd. De "Nooit meer oorlog"-gedachte is een van de pijlers van het IJzertestament.
Deze pijler is onlosmakelijk verbonden met de zelfbestuurgedachte
De miskenning van het recht op zelfbeschikking van volkeren is zonder twijfel de belangrijkste oorzaak van oorlog.
Niemand minder dan de toenmalige president van de Verenigde Staten had dit uitstekend begrepen. Zelfbestuur voor alle volkeren was de centrale gedachte in het vredesplan van de president Wilson aan wie de eer de beurt valt om als eerste dat fundamentele mensenrecht in de internationale politiek te hebben gebracht.
Het is dan ook bijzonder pijnlijk om te moeten vaststellen dat de huidige Amerikaanse regering het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren met voeten treedt, net zoals het Chinese regime dat al jaren doet in Tibet en net zoals de Russische regering het zelfbeschikkingsrecht in Tsjetsjenië miskent.
De Verenigde Staten zijn een land geworden dat overal ter wereld zijn wil opdringt, ook met oorlog als dat nuttig wordt geacht. Van de massavernietigingswapens waar het in de oorlog tegen Irak allemaal om te doen was is er ook vier maand na de oorlog geen spoor te bekennen. Met de dag wordt duidelijker dat de wereld bedrogen werd.
Vanuit de nooit meer oorlog gedachte kunnen wij niet anders dan deze oorlogspolitiek krachtig veroordelen.

Vlaanderen moet zich geen illusies maken. Nooit zal een grootmacht een bondgenoot van Vlaanderen zijn in de strijd om de Vlaamse onafhankelijkheid. Het streven naar hegemonie door de grootmachten komt steeds vaker in botsing met het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren. De Amerikanen keren zich niet enkel tegen derde wereld dictaturen. Zij maken van hun machtspositie ook gebruik om aan de Europese Unie het lidmaatschap van Turkije op te dringen. Een lidmaatschap waar in Europa zelf niemand voor te vinden is.

Terwijl de oorlog in Irak nog nazindert, overweegt de Belgische regering ondertussen om opnieuw soldaten te sturen naar centraal Afrika. Het sturen van troepen naar een oorlogsgebied is een daad van oorlog, ook als men dat verhullend 'peacemaking' of 'peacekeeping' noemt. Het is onaanvaardbaar om Vlaamse soldatenlevens op het spel te zetten in een conflict waar wij niets mee te maken hebben. Deze soldaten worden naar Afrika gestuurd niet zozeer om de Afrikanen te helpen, maar wel om de eer en de glorie te dienen van een minister van Buitenlandse Zaken.
Zoals de wapens niet worden geëxporteerd om jonge democratieën te steunen, maar wel om de Waalse economische belangen te dienen.
Parlementsleden die deze wansmakelijke oorlogspolitiek en wapenexport steunen kunnen maar beter voor altijd zwijgen over het "Nooit meer oorlog" van de IJzersoldaten.

Vlaanderen heeft vandaag meer dan ooit tevoren nood een aan krachtige Vlaamse Beweging die het IJzertestament onverkort uitvoert. De opbouw van de Vlaamse staat moet een zaak zijn van alle Vlamingen: van conservatieven en progressieven, van katholieken en vrijzinnigen.
Wie de Vlaamse Beweging wil opdelen in een 'goede' en een 'foute' dient de Belgische machtsbelangen, niet het Vlaams belang.
Tegenover het "Vlaamse vrienden laten we scheiden" plaatsen wij onze oproep: bewuste Vlamingen, laten we samenwerken. Laten we samen ongeacht onze meningsverschillen de Vlaamse onafhankelijke staat realiseren. Die onafhankelijke staat is een dwingende noodzaak om in Vlaanderen een goed bestuur mogelijk te maken.

Een goed bestuur in Vlaanderen moet ook eens en voor altijd een streep trekken onder het oorlogsverleden. De Belgische repressie heeft de mensenrechten fundamenteel geschonden. Met retroactieve strafwetten, uitzonderingsrechtbanken en massale schending van de rechten van de verdediging. Executies, jarenlange gevangenisstraf, broodroof en totale maatschappelijke uitsluiting waren hiervan het gevolg. Deze fundamentele onrechtvaardigheid wordt niet uitgewist door excuses te stamelen en te bedelen bij de poort en nog minder door het goedkeuren van een stuk parlementair scheldproza gericht aan het adres van politieke tegenstanders.
Hier past maar één maatregel: totale en onvoorwaardelijke amnestie.

Op ons rust de taak om het "Zelfbestuur" van de Vlaamse Frontsoldaten eindelijk te realiseren. Ondanks een eigen Vlaams parlement en een eigen Vlaamse regering zijn we nog een heel eind verwijderd van dat "Zelfbestuur".
De jongste verkiezingen en de regeringsvorming hebben dat overtuigend aangetoond. Het gebrek aan respect voor de Vlaamse instellingen heeft in de modelstaat van Verhofstadt een nooit eerder vertoonde vlucht genomen. Dat is niet de schuld van de Walen, dat is de schuld van Vlaamse politici, die een schrijnend gebrek aan burgerzin vertonen. Kandidaten komen op alle lijsten tegelijk op, en verhuizen van de ene regering naar de andere al naargelang het uitkomt voor de persoonlijke carrière. Wat voor een Vlaamse regering moest doorgaan blijkt niet meer te zijn dan een bijhuis van de federale regering. We zijn getuige van het onbegrijpelijke fenomeen dat na federale verkiezingen zowat de gehele Vlaamse regering vervangen wordt. Het zegt veel over de pijnlijke leegheid van deze zogenaamde Vlaamse regering.

Bij de jongste verkiezingen heeft Vlaanderen in zijn geheel een zware nederlaag geleden. Niet minder dan drie Vlaamse zetels gingen verloren aan de Franstaligen. Indien het Lambertmontakkoord volledig was uitgevoerd zou dit nog een extra zetel betekent hebben voor de Franstaligen.
Hierdoor maken we het mee dat Ecolo vier kamerzetels behaalt terwijl de N-VA met meer stemmen slechts één kamerzetel kreeg. De 147.000 stemmen van Ecolo in de Senaat zijn goed voor een zetel en dus ook voor partijfinanciering. De N-V-A pakt met 200.000 stemmen net naast een Senaatszetel. De Franstalige liberalen van de MR halen met minder stemmen dan het Vlaams Blok maar liefst zes kamerzetels meer.
Hiermee komen we tot de kern van de zaak. Het Vlaamse zelfbestuur kan binnen een Belgisch kader nooit gerealiseerd worden omdat dit kader zelf fundamenteel ondemocratisch is. Het principe 'één man één stem' is in dit land een lachertje. En bovendien wordt de Vlaamse meerderheid overal geneutraliseerd door een systeem van bijzondere meerderheden en paritair samengestelde regeringen.

Geen enkel dossier kan in dit land worden behandeld als er geen Franstalige meerderheid voor gevonden wordt. De Francorchampsvaudeville levert hiervan het beste bewijs. Omgekeerd kan het echter wel. Straks krijgt Vlaanderen het gemeentelijk stemrecht voor migranten met een Waalse meerderheid opgedrongen.

Dit ondemocratische stelsel van Belgische evenwichten zorgt er voor dat zowat alle belangrijke dossiers blijven steken in de Vlaams-Waalse tegenstellingen. Het mobiliteitsprobleem raakt niet opgelost, de problemen bij justitie en politie blijven aanslepen, het dossier van de nachtvluchten raakt niet opgelost en Vlaanderen blijft onaanvaardbaar veel afdragen aan Wallonië en Brussel.

Het regeerakkoord van Verhofstadt II lost niets op en is vanuit Vlaams oogpunt totaal onaanvaardbaar. Vlaamse politici trokken naar de kiezers met punten als de splitsing van de NMBS, inperking van de geldstroom van Vlaanderen naar Wallonië, een gedeeltelijke splitsing van de sociale zekerheid, meer bevoegdheden en meer fiscale autonomie. Hiervan werd niets gerealiseerd. Het is een grote nul over de hele lijn, met misschien een eigen Vlaams verkeersreglement als fopspeen.

Maar de Franstaligen krijgen wel hun paritaire Senaat. Brussel wordt een volledig gelijkwaardig gewest waarin de Vlamingen nog verder teruggedrongen worden in hun positie van kleine en machteloze minderheid. Franstalige juristen, die weigeren behoorlijk Nederlands te leren, kunnen wel rechter worden te Brussel. De geldstroom vanuit Vlaanderen neemt niet af, wel integendeel. De bijzondere dotatie aan Brussel wordt fors opgetrokken.
Ondertussen blijft Vlaanderen wachten op de levensnoodzakelijke investeringen in het spoorwegennet naar de haven van Antwerpen.

Vlaanderen heeft reeds al te veel kostbare tijd laten verloren gaan in Belgische staatshervormingen. Telkens opnieuw maken we het mee dat de Franstaligen gemaakte afspraken negeren. Reeds jaren maken we het mee dat de taalwetten vakkundig uitgehold en gesaboteerd worden. De Franstalige onwil om het probleem van de nachtvluchten op te lossen is hemeltergend.
De boodschap laat aan duidelijkheid niets te wensen over: België is voor de Franstaligen alleen van tel voor zover het centen oplevert.

Het Vlaams Parlement kan zijn verantwoordelijkheid niet langer uit de weg gaan. Van op deze weide roepen wij de Vlaamse parlementsleden op om na de volgende johan verkiezingen een grondwetgevende vergadering te stichten met als eerste opdracht het uitroepen van de onafhankelijke Vlaamse staat.

Weg met de voogden - België barst!

Johan Vanslambrouck

yw2014-a4-250px