zondag september 21 , 2014
Tekstgrootte
   
image
image
image

Het geduld geraakt op

Dagen was het twijfelen: zou het gieten, plenzen, stormen op de IJzerwake? De weerberichten waren pessimistisch, de rit naar Steenstrate op zondag 22 augustus verliep af en toe onder stapelwolken. De weergoden waren echter  flamingantisch. Geen spatje, geen drup, geen donderslag bij heldere of bewolkte hemel. De IJzerwake 2010 vond haar beslag tijdens een zomerse sfeer. Waarom trekken 5000 bedevaarders naar Steenstrate? Uit houe trouwe, uit sympathie voor vrienden, kameraden, militanten die men twaalf maanden niet of te weinig heeft gezien. Om de broedertwist en schande, vaak te veel in de Vlaamse Beweging, in de partijen van Vlaanderen, gedurende een dag aan de kant te schuiven (God, wat zijn wij ruziemakers) en te drinken aan de bron van de Vlaamse renaissance: de IJzeridealen, voor de IJzerwake onversneden Zelfbestuur - Nooit meer Oorlog - Godsvrede.

Na gepaste woorden van dank en herinnering voor de op 6 februari ll. overleden pater Aernouts (die ondertussen, op 2 oktober, herdacht werd in de Heilig Hartkerk in Kalmthout) concelebreerde E.P Jean-Marie d'Hollander met vijf medepriesters de eucharistieviering. Een mooie traditie met een deels vernieuwde generatie van celebranten. Voor pater Adriaan Aernouts had Anton Aldi de volgende woorden: "Voor ons blijft gij de onvermoeibare predikheer met het bronzen stemgeluid die van meet af aan en consequent op de Vlaamse barricaden is gaan staan en die het zonder aarzelen heeft aangedurfd om ons hier vanaf de eerste IJzerwake in geloof en gebed verenigd, vurig getuitend en belijdend voor te gaan." Het leeuwendeel van de bedevaarders was aanwezig bij de eucharistieviering. Een minderheid bleef aanschuiven tot aan het strijdgedeelte.

Oud en jong zijn op de weide bij de gebroeders Van Raemdonck. Een opa stapt met een kleinkind in de nek, een jonge moeder duwt een kinderwagen, leden van VNJ lachen en zingen. De Gentse professor politologie Carl Devos zei in een gesprek met Doorbraak (VVB) van mei 2010 dat de Vlaamse Beweging een opvallend sociologisch geval blijft. Van generatie op generatie leeft zij verder, trekt zij een bekwame minderheid aan en blijft zij wegen op de samenleving en de Wetstraat. Devos zou zijn stelling bevestigd gezien hebben op de IJzerwake 2010. Je moet er niet zijn, je krijgt er geen toelage voor, je zit er uren voor in de wagen, je hebt de dag nadien in de kranten het genoegen om uitgescholden te worden als rabauwen, marginalen, uitschot. 'De Morgen' verwoordde het op maandag voor de zoveelste maal op de fijnzinnige wijze eigen aan het progressieve volksgedeelte.

Wim De Wit, voorzitter van IJzerwake, speechte dat de stukken er af vlogen. Geen zoetwatertaal was het. Hij zei onder meer: "Nog nooit kozen zo veel Vlamingen voor een radicale, Vlaams-nationale partij. Een onafhankelijke Vlaamse staat moet meer dan ooit het doel zijn."... "België is een staat van institutionele bricolage en klungelarij. België is een opeenstapeling van grendels, blokkeringsmechanismen, speciale regelingen en uitzonderingen op uitzonderingen. België is een, met elk communautair compromis, hoger geworden institutionele vuilnisbelt."..."Het Vlaamsnationalisme is vandaag onmiskenbaar de sterkste politieke stroming in dit land. De Vlaamse politici hebben van de kiezer een dwingend mandaat gekregen voor een assertieve en consequente communautaire strategie."... "Het enige compromis dat Vlaanderen zich vandaag kan permitteren bestaat erin dat de onafhankelijkheid in stappen gerealiseerd wordt, maar het moet dan wel om fundamentele stappen voorwaarts gaan."

Professor dr. Matthias Storme zette de reeks van gastsprekers van de voorbije IJzerwakes verder. De media maken er graag een potje van. IJzerwake inviteert de gastspreker in functie van het hoofdthema van het jaar en de genodigde vult dat op zijn of haar manier in. Er is geen controle op de tekst. Hij of zij zegt wat op het hart ligt. Dat kan leiden tot wrevel bij aanwezigen, echter het is een vorm van dialoog binnen de Vlaamse stroming. Storme is een internationale deskundige van het volkenrecht en een liberaal-conservatieve denker. Hij is advocaat aan de balie van Brussel, buitengewoon hoogleraar aan de KU Leuven en de Universiteit Antwerpen. Lid en bestuurders is hij van tal van Vlaamse en internationale genootschappen. Matthias Storme betoogde onder meer: "Zolang Vlaanderen geen staat is, maar slechts een deelstaat van België, of nog niet eens, bestaat het niet voor Europa"..."Niet om ons af te sluiten, willen wij een staatsgrens trekken, maar om een einde te maken aan de staat van chantage, van grendels en belangenconflicten."... "Dus, Vlaamse onderhandelaars, splits die sociale zekerheid. Als het niet in één keer lukt, dan moet het maar in twee. Maar wacht niet te lang, de tijd dringt."...."Want al is Brussel niet alleen van ons, het is ook van ons. Het is recht daar minstens de persoonsgebonden bevoegdheden te blijven uitoefenen, zelfs al zou Brussel geen deel vormen van de Vlaamse staat."... "En wanneer de mentale grens een politieke grens zal zijn, zal het geen grens meer zijn tussen mensen."

Verspreid over het terrein knikken de hoofden en gaan de handen telkens op mekaar. Echter, wie tussen de deelnemers stapt en polst naar de hoop dat de onderhandelaars Bart De Wever en Elio di Rupo iets zullen bereiken dat aansluit bij de geest, en de letter, van de twee politieke hoofdboodschappen, stuit op scepticisme. Twee of drie van de aangesprokenen verwijten de N-VA-voorzitter om het Belgische spel mee te spelen door ronduit elke dialoog met de tweede Vlaams-nationale partij, Vlaams Belang, af te wijzen.

Vlaamse radicalen wortelen in een traditie en die komt telkens voortreffelijk aan bod bij de bloemenhulde en de herdenking van wie ons ontviel. Uit de Frontbeweging werd herdacht de idealistische studentenleider Firmin Deprez. Hij ging zijn medestudenten voor aan het IJzerfront. Deprez werd na een jaar neergekogeld tijdens een nachtexpeditie. "Om iets te zijn, moet we Vlamingen zijn; wij willen Vlamingen zijn om Europeërs te worden". Welke flamingant kent deze woorden van de socialist, hoogleraar en auteur August Vermeylen niet? In 1900 was het een gedurfde visie. Vermeylen overleed 65 jaar geleden. Hij bezielde literaire tijdschriften als 'Van Nu en Straks' en in de eerste helft van de 20ste eeuw was zijn invloed op het culturele leven van Vlaanderen intens. Het Vermeylenfonds werkt in de traditie van August Vermeylen.

Mon De Clopper heeft gans zijn leven gewerkt in de geest van het motto van August Vermeylen. Hij koppelde de nationale bewustwording van de Vlamingen aan het groeiende besef dat Vlaanderen in het Europa der Volkeren zijn plaats moest innemen. Mon de Clopper organiseerde met Robert Muller-Kox, een verdreven Volksduitser uit Silezië, de eerste Europeade in Antwerpen. Zang en dans bracht volksgroepen uit gans Europa samen. Mon de Clopper was 34 jaar lang de bezieler van de Europeade. Hij zou verheugd geweest zijn om de feestelijke muziek van de Red Hackle Pipe Band gehoord te hebben op de IJzerwake van 2010. Deze Vlaamse doedelzakspelers weefden de bedevaarders in een groter geheel van het volkse Europa in. Volkscultuur en Vlaamse strijd zijn verwant. Juliaan Wilmots, eveneens genoemd en herdacht, stichter en dirigent van het Ensemble Henric Van Veldeke, was een vaste waarde van de Zangfeesten van het ANZ. Hij dirigeerde voor de 35ste keer in 1997.

Stefaan Laureys vertrekt in 1939 als jonge vrijwilliger naar Finland om met het Finse leger te vechten tegen de inval van de Sovjet-Unie. In gans Europa kwamen dergelijke initiatieven tot stand. Van Finland vertrekt Laureys naar het Oostfront en is hij een van de eerste strijders tegen het "goddeloze bolsjewisme". In 1944 is hij terug in Antwerpen en niet zinnens om zich te verstoppen. Op 23 februari 1945 wordt Stefaan Laureys geëxecuteerd.

Dichter bij 2010 passeren op de lijst van getrouwen Eric Crommelynck, erevoorzitter van het Taak Aktie Komitee, organisator van de Voerwandelingen in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw. Een wandelroute in Voeren draagt zijn naam. Eveneens door ziekte geveld is Huguette De Bleecker, die zich inzette in haar Gentse buurt en in de Vlaamse Beweging. Zij combineerde jarenlang haar opdrachten bij de VVB met het voorzitterschap van het OVV en het erevoorzitterschap van FVV. De strijd tegen een hevige kanker won zij niet. De IJzerwake besloot het bedevaartgedeelte met de Eed van Trouw voorgedragen door Wim De Wit en vertegenwoordigers van de jeugd.

Op zondagavond 22 en maandag 23 augustus was de rapportage in de media rustig en meestal hoffelijk. Zelfs ietsje neutraler dan in de jaren voordien. Aan de ploertenstreek van het belgicistische VTM kan men echter niet voorbijgaan. Tien Waalse amokmakers met boksbeugels en dito op weg naar Steenstrate werden tijdig opgepakt door de federale politie. VTM bestond het om te laten doorschemeren, zonder latere rechtzetting, dat de heethoofden deelnemers waren aan de IJzerwake. Wat voor klein-links, waar die verslaggevers thuis horen, te bewijzen was.

Jan Rabbijn
yw2014-a4-250px