vrijdag augustus 01 , 2014
Tekstgrootte
   
image
image
image

Toespraak Wim De Wit

wimdewit2011

Geluidsopname van de toespraak.

Vlamingen, bedevaarders, 

“Gezien de ernst van de politieke toestand wens ik dat elke verantwoordelijke van het land enkele dagen bezinning zou nemen om de gevolgen van de politieke toestand te evalueren en pistes van oplossingen te zoeken.”

Dit, Vlaamse vrienden, zijn uiteraard niet mijn woorden, maar de schijnheilige woorden van een dolgedraaide sire Albert – roi des belges!

Vandaar sire, dat ik mij vandaag, net zoals onze IJzerjongens destijds, rechtstreeks tot u richt. Niet om wantoestanden aan te klagen. Maar om u een korte en simpele mededeling te doen. En ik kan u meteen geruststellen, sire: als Vlaming én als verantwoordelijke burger bezin ik me al veel langer dan vandaag over de politieke toestand van dit on-land. Sta mij daarom toe, om u bij deze, vanuit het verre Steenstrate, de enige nog resterende oplossing aan te reiken: Vlaanderen moet én zal, in volle onafhankelijkheid, zijn toekomst in eigen handen nemen. Zonder België, omdat het niet anders meer kan. En desnoods tégen België, als het moet! En sire, ook een Belgische muur rond onze Vlaamse IJzertoren in Diksmuide zal uw vermolmd koninkrijk niet redden. Misschien kan het KVHV, nadat ze deze week de IJzertoren hebben bezet, ook uw koninklijke stulp even onder handen nemen! Kom dus later niet klagen, sire, dat wij u niet hebben gewaarschuwd!

Vlaamse vrienden,
in dit surrealistische land volstaat het echter niet om een juiste diagnose te stellen en een passende oplossing aan te reiken. Kijk maar naar de eclatante overwinning van de N-VA bij de laatste verkiezingen. Welnu, meer dan een jaar later kunnen we alleen maar vaststellen dat het francofone front eens te meer in zijn opzet is geslaagd: er is géén uitzicht op een zuivere splitsing van BHV, noch op een substantiële staatshervorming en nog minder op ingrijpende sociaaleconomische maatregelen. Kortom: voor ons Vlamingen is wat nu op tafel ligt zonder meer “imbuvable”! En ook Bart De Wever heeft uiteindelijk -beter laat dan nooit- de Franstalige cryptische boodschap die in de nota Di Rupo verborgen zit, ontcijferd en begrepen. Ten bewijze daarvan citeer ik hier enkele van zijn uitspraken: “Wat in de nota Di Rupo staat is bijna een provocatie”, “Hoopte de PS misschien op een vlaag van zelfvernietiging?”, “De PS heeft nooit echt gehoopt op een akkoord met de N-VA”, “De nota Vande Lanotte realiseerde 44% van de Octopusnota van het Vlaams regeerakkoord; Di Rupo blijft steken op 33%”.

En hij is niet de enige. Samen met hem hebben ook anderen de boodschap begrepen:

  • Voor Etienne Vermeersch was de lectuur van de nota Di Rupo een horrorverhaal. “Toen ik die nota las heb ik een pil moeten nemen voor mijn bloeddruk” voegde hij er aan toe.
  • Voor Hendrik Vuye, hoogleraar staatsrecht aan de Universiteit van Namen, is de nota ”geen staatsmanschap maar boerenbedrog, want wat Di Rupo voorstelt is geen zuivere splitsing van B-H-V, maar een onzuivere uitbreiding van Brussel”.
  • Rudi Dierick, politiek secretaris van het OVV, telt alleen in het luik B-H-V, niet minder dan 20 Vlaamse toegevingen, tegenover 1 Franstalige!
  • “Imbuvable” in het kwadraat zegt Bart Maddens in de Tijd en in Doorbraak. Om tal van redenen totaal onverteerbaar en de N-VA deed wat ze moest doen: namelijk, de nota Di Rupo ongenadig neersabelen, want met dit werkstuk zou het land een heilloos pad zijn ingeslagen.
  • UNIZO-gedelegeerd bestuurder Karel Van Eetvelt zegt dat de Vlaamse ondernemers op hun honger blijven zitten. En het sociaaleconomische luik noemt hij ronduit de weg naar de afgrond.
  • In Knack haalt VUB-professor en specialist overheidsbegrotingen Herman Matthijs vernietigend uit: de nota mist visie en is absoluut geen Copernicaanse omwenteling. Hij ziet alleen de belastingdruk aanzienlijk stijgen en de staatsstructuur nog ingewikkelder worden.
  • Ook Rudi Thomaes, gedelegeerd bestuurder van het VBO, begrijpt de N-VA afwijzing. En... zelfs de drie grote vakbonden vinden de nota een onevenwichtig document dat het sociaal beleid ondergraaft en dus geen aanvaardbare basis voor een regeerprogramma. Voor hen is de socialist Di Rupo, de spreekbuis van het ‘individualisme’ geworden.
  • Voor de Werkgroep B-H-V is de nota Di Rupo zonder meer een blauwdruk van het Franstalig “Plan B” , waarbij de zes Vlaamse randgemeenten worden klaargestoomd voor annexatie door Wallo-Brux. Deze nota is van een misselijk makende eenzijdigheid, besluit Guido Ghekiere.
  • En voor al diegenen die het nog niet mochten hebben begrepen, omschrijft Paul Geudens in Gazet van Antwerpen tenslotte, nog maar eens de essentie van de huidige crisis, en ik citeer: “Wat we nu meemaken is een diepe crisis van het Belgisch regime. Ten gronde gaat de discussie over het democratisch gehalte van deze staat. De Franstaligen beseffen dat nu toegeven aan de gerechtvaardigde eisen van de Vlaamse meerderheid het einde betekent van hun geprivilegieerde positie en de ondemocratische bescherming van hun minderheid.”

Om al deze redenen, Vlaamse vrienden, is de houding van CD&V voor mij dan ook volkomen onbegrijpelijk! Tot voor kort was de aanwezigheid van N-VA voor hen een “conditio sine qua non” voor verdere onderhandelingen en voor een regeringsdeelname. Maar helaas, dat was zonder het gemeenschappelijk front van paleis en PS gerekend. Eerst kregen we een verbluffend stukje “commedia dell’arte” van “le roi” in hoogst eigen persoon. Dat Coburg hiermee, volgens grondwetspecialist Paul Van Orshoven, meer dan één grondwettelijke stap te ver ging, kon hen blijkbaar niet deren. Maar het daaropvolgende ultimatum van de PS deed wel wat het moest doen: CD&V ging niet alleen door de knieën, maar ook nog eens plat op de buik. En wat Wouter Beke ook moge beweren, Vlaamse vrienden, hij staat vandaag met lege handen en met de billen bloot. Aan géén enkele, maar dan ook aan géén enkele van zijn eisen werd fundamenteel tegemoet gekomen. Want aan de nota Di Rupo is in wezen geen jota veranderd! Het taalgebruik in Brussel, de tweetalige kieslijsten, het minderhedenverdrag en de federale kieskring (“balast”) liggen nu zogezegd niet meer “op de tafel”, maar “onder de tafel” en zullen verder bestudeerd worden in werkgroepen en parlementaire commissies. Maar... Maingain en konsoorten kennende zullen ze gegarandeerd binnen de kortste keren weer helemaal “bovenaan op de tafel” liggen!

Eergisteren was het al zo ver: diezelfde Maingain gooide meteen drie BHV-elementen op de onderhandelingstafel: de uitbreiding van Brussel, het minderhedenverdrag en nieuwe bevoegdheden van de Franse Gemeenschap in de Vlaamse Rand. En Milquet bevestigde prompt dat de uitbreiding van Brussel prioritair is voor alle Franstalige partijen en dat de voorziene compensaties voor Franstaligen in de zes faciliteitengemeenten niet volstaan! Tot overmaat van ramp liet de Voerense burgemeester Huub Broers me gisteren weten dat volgens artikel 129 van de grondwet ook andere faciliteitengemeenten zoals Voeren en Ronse in de onderhandelingen kunnen betrokken worden!

En de naïviteit van CD&V kent blijkbaar geen grenzen: over de verdeling van de voorziene inspanningen tussen de federale overheid en de deelstaten zal “te goeder trouw” worden onderhandeld. Welnu, Vlaanderen weet ondertussen maar al te goed wat meer dan 180 jaar “goede trouw” vanwege de Franstaligen betekent!

En alsof het nog niet erg genoeg was, kwam daarna de klap op de vuurpijl! Eerst schreeuwde Coburg moord en brand, en dat in een één-tweetje met Di Rupo, waarbij ik me de vraag stel of het PS-hoofdkwartier in Laken of in Bergen is opgetrokken! Er moest snel een nieuwe regering worden gevormd! Want het land - en dus ook Coburg’s eigen buitensporige dotatie - stond op instorten en de financiële markten lagen op de loer. Maar van zodra de NV-A er was afgereden, was de druk plots van de Belgische ketel. Het doel was immers bereikt! En de resterende onderhandelaars kregen als royale beloning meteen drie weken vakantie, formatievakantie… Vermoedelijk... in de naïeve veronderstelling dat ook de ratingbureaus en de financiële markten drie weken vakantie gingen nemen. En de grote (bestrikte) staatsman Di Rupo ging zelfs nog een stap verder en stelde arbitrair de onderhandelingen met nog een extra week uit. Maar dat had allicht te maken met onze wake van vandaag. Onze invloed is dus vermoedelijk groter dan we denken.

Over de houding van die andere partijtjes, Open VLD, SP.a en Groen! om ze niet te noemen, kunnen we bijzonder kort zijn: ze hebben niet eens tegengesparteld op weg naar de slachtbank! Integendeel! Ze zijn blijkbaar zelfs gehaast. En u mag drie keer raden waarom!

Maar mijn grote bezorgdheid, vrienden, gaat niettemin uit naar de CD&V! En als Steven Vanackere dan vanuit Blankenberge, na eerst Kris Peeters een veeg uit de pan te hebben gegeven, verklaart dat de onderhandelingen pas kunnen slagen als de “twee extremen” afwezig zijn, dan maak ik mij inderdaad méér dan grote zorgen. Want hiermee is niet alleen de retorische vraag van Maingain, “of CD&V afstand kan nemen van de N-VA-stellingen” meteen bevestigend beantwoord, maar is ook het “cordon sanitaire” rond de N-VA een feit! En dat is op z’n zachtst uitgedrukt toch een historisch gegeven! Ronduit hallucinant! Begrijpe wie kan!

Vandaar dat ik hier toch een aantal vragen luidop moet stellen. Zal de CD&V de oude CVP-gewaden alsnog afleggen en de nefaste Belgische compromiscultuur voor één keer en tijdig opzij durven schuiven? Of kiest ze eens te meer voor de “suïcidale dialoog” en voor een “rot Belgisch compromis” dat de structuren nóg ingewikkelder maakt en de Vlaamse meerderheid nog steviger aan banden legt? Is de CD&V dan toch bereid om de fameuze “Octopusnota” te verloochenen en regelrecht in gaan tegen de “Copernicaanse omwenteling” waarvoor de meerderheid van de Vlamingen in 2010 nadrukkelijk heeft gekozen? De toekomst zal het uitwijzen.

Maar één ding staat vast: voor CD&V wordt het “erop” of “eronder”! Ofwel “afdruipen” zonder akkoord, ofwel “afgaan” met een slecht akkoord. En wees gerust, niet alleen de extremisten, maar ook de gematigde Vlaamse kiezer zal in zijn oordeel genadeloos zijn. En ook de Franstaligen kunnen beter nog eens goed nadenken. Want ze beseffen blijkbaar niet dat, als ze blijven weigeren om aan de Vlaamse rechtmatige verzuchtingen tegemoet te komen, de electorale macht van de Vlaams-nationale partijen alleen maar zal toenemen en dat ze zodoende uiteindelijk zelf het einde van België zullen bespoedigen. Tenzij dat alsnog hun bedoeling is natuurlijk! Wat hen uiteraard van harte is gegund!

En intussen sparen ook de andere Vlaamse partijen hun vernietigende kritiek op de N-VA niet. Met slechts twee uitzonderingen: LDD en het Vlaams Belang, dat bij monde van zijn voorzitter BrunoValkeniers, de N-VA, direct na de afwijzing van de nota Di Rupo, heeft gefeliciteerd. Laten we hopen, Vlaamse vrienden, dat de N-VA, in een ware geest van Godsvrede, deze uitgestoken hand niet langer blijft weigeren en naar de woorden van Eric Defoort ,“Als het om de natie gaat, zijn we één”, eindelijk de stap zet naar een o zo noodzakelijk Vlaams-nationaal front!

Een front, waarin het eigen grote gelijk, grootmoedig wordt opzij gezet. Waar aversies en persoonlijke rancunes moeten wijken voor mogelijke synergiën. Waar men, geleerd door de ervaring, de moed heeft om niet alleen de nota Di Rupo, maar ook de nota’s van De Wever, Vande Lanotte en Beke als “onverteerbaar” van de tafel te vegen en opnieuw te vertrekken van een blanco blad. Waar in alle openheid en zonder taboes àlle toekomstige opties kunnen worden besproken, tot en met een Ordelijke Opdeling van België! Een front tenslotte, dat zich naar het voorbeeld van het kartel MR/FDF tot doel stelt, om de komende onderhandelingen permanent op te volgen en te evalueren en dat er zich plechtig toe verbindt, om elke genomen beslissing, die bij een gebeurlijke splitsing van België, de belangen of het grondgebied van Vlaanderen kan schaden, meteen gezamenlijk en waar mogelijk krachtdadig aan te vechten.

Want, vrienden, er zijn redenen te over om ons ongerust te maken! En wat er dezer dagen aan geruchten doorsijpelt, moet onze waakzaamheid op scherp stellen. En ik vat nog even samen: een paritaire senaat, de federale kieskring, samenvallende verkiezingen, tweetalige kieslijsten, goedkeuring van het minderhedenverdrag, uitbreiding van Brussel, herfinanciering van het federale niveau, de fameuze corridor, een dubbele kieskring in Brabant waarbij de zes faciliteitengemeenten bij Brussel gevoegd worden, herfederaliseren van een reeks bevoegdheden zoals de beperkte Vlaamse autonomie in de sociale zekerheid, terugschroeven van de taalwetten in Brussel, afschaffing van omzendbrief Peeters, inschrijvingsrecht voor de Franstaligen uit de rand, een pak bijkomend Vlaams geld voor een vijandige hoofdstad, een nadelige financieringswet zonder extra autonomie.

Bijzonder gevaarlijk is bovendien de door velen onderschatte oprichting van de zogenaamde Brusselse Metropolitane Regio. Hoewel bedoeld als een zuiver economisch samenwerkingsverband, willen én zullen de Franstaligen er een nieuw supra-regionaal beleidsniveau van maken, wat neerkomt op een feitelijke uitbreiding van Brussel. En dan zijn er natuurlijk ook nog de “in de lucht hangende” onaanvaardbare toegevingen in ruil voor de splitsing van B-H-V. En daarom vraag ik u allen met aandrang om op 18 september om 11 uur massaal deel te nemen aan de wandeling “Dwars door Linkebeek” en op die manier aan àlle Vlaamse politici en aan de Franstaligen nog maar eens duidelijk te maken dat de faciliteitengemeenten Vlaamse gemeenten zijn en moeten blijven. En dat er voor de splitsing van B-H-V géén prijs mág en zál betaald worden! We zien elkaar dus graag terug op 18 september!

Vlaamse vrienden, bedevaarders,
wij zijn van mening dat de politieke impasse nu stilaan lang genoeg geduurd heeft. En dat de tijd rijp is om conclusies te trekken. Tijd dus om het Belgisch referentiekader te verlaten en nieuwe wegen te bewandelen. Vlaanderen heeft daarom, meer dan ooit, “staatsmannen” nodig. Staatsmannen, die in tegenstelling tot politiekers, niet wakker liggen van de volgende verkiezingen, maar denken aan de volgende generaties. Het drama voor Vlaanderen is evenwel, dat er blijkbaar telkens opnieuw Vlaamse politici opstaan, die bereid gevonden worden om, in ruil voor een lintje of een titel, de belangen van hun volk ondergeschikt te maken aan de belangen van de francofone Belgische bourgeoisie.

Politici die hun handtekening onder een regeerakkoord zonder meer verloochenen. Die de moed missen om ondubbelzinnig voor onze Vlaamse rechten op te komen. Die bij voorbaat toegeven aan de imperialistische en onrechtmatige eisen van de tegenstrever en toelaten dat Vlamingen op grote schaal gediscrimineerd worden in Brusselse instellingen. Die de andere kant opkijken als onze taal, onze cultuur en ons grondgebied worden bedreigd. Die, als ze geconfronteerd worden met de miljarden euro’s die jaarlijks via de Sociale Zekerheid wegvloeien in de bodemloze Waalse putten, zich telkens opnieuw schaamteloos verbergen achter de Belgische leugen van de zogenaamde “solidariteit”.

Het is bijgevolg aan elk van ons, om dat soort politiekers bij de eerstvolgende gelegenheid - en wat mij betreft zo snel als mogelijk- zonder pardon de laan uit te sturen.

Want Vlaanderen móet, nu meer dan ooit, zijn toekomst zelf kunnen bepalen en veilig stellen. En moet daarom in eerste instantie aansluiting zoeken bij Nederland en tegelijk inzetten op een nieuw Europa. Door de huidige Euro-crisis is het trouwens niet denkbeeldig dat de Eurozone in twee delen uiteenvalt: een sterke Noord-Europese zone en een zwakkere Zuid-Europese zone. Vlaanderen moet bijgevolg klaar staan om resoluut bij de sterke Noord-Europese economieën te kunnen aansluiten. En vooral daarom moeten we ons eerst zien te bevrijden van het Griekenland aan de Maas. En ik herhaal het en ik zal het hier zo lang als nodig blijven herhalen: zonder België, omdat het niet anders kan! En desnoods tegen België, als het moet!

Dat is voor elk van ons de ultieme opdracht!
Uw plicht en mijn plicht!
Want onze toekomst ligt in Vlaanderen, in de Nederlanden en in Europa!
En dat kan alleen als VLAANDEREN STAAT!

Ik dank u.

Wim De Wit
Voorzitter IJzerwake

yw2014-a4-250px