|
 De
vzw IJzerwake heeft tot doel in de geest van de
Frontbeweging (de beweging van de Vlaamse frontsoldaten
in de loopgraven aan de IJzer tijdens de Eerste
Wereldoorlog) het streven naar zelfbestuur voor
Vlaanderen, nooit meer oorlog en godsvrede te
stimuleren en uit te dragen.
- Onder het streven naar zelfbestuur
voor Vlaanderen wordt verstaan: het ijveren voor
de oprichting van de onafhankelijke staat Vlaanderen.
Brussel en de gebieden die na 1830 een Franstalig
of een tweetalig statuut kregen behoren onvervreemdbaar
tot Vlaanderen.
- Onder nooit meer oorlog
wordt verstaan: het streven naar een vreedzame
oplossing voor internationale conflicten gesteund
op het recht op zelfbeschikking voor elk volk.
De vereniging kan alle initiatieven nemen die
rechtstreeks of onrechtstreeks bijdragen tot het
realiseren van haar doel.
- Onder de godsvredegedachte
wordt verstaan: de oproep gericht tot alle Vlamingen
om ongeacht hun levensbeschouwelijke of partijpolitieke
overtuiging samen te werken voor het realiseren
van de onafhankelijke Vlaamse staat.
Godsvrede
als hefboom naar onafhankelijkheid
Het koninkrijk België is
een merkwaardige staat. Een staat waar politici
de problemen op- lossen door ze niet op te lossen.
De oorzaak ligt voor de hand: het zogenaamd Belgisch
federalisme vereist een “betekenisvolle
meerderheid” bij de Franstaligen en - als
het even kan – ook nog een duidelijke meerderheid
bij de Vlamingen, al is dat laatste niet echt
noodzakelijk. Vermits de visies tussen Vlamingen
en niet-Vlamingen bij de overgrote meerderheid
van dossiers mijlenver uit elkaar liggen komt
men haast nooit tot een werkbare meerderheid en
dus beslist men niet.
De Belgische federatie is het
probleem, niet de oplossing. Brussel-Halle-Vilvoorde
blijft ongesplitst, ondanks een duidelijke grondwet
en een al even duidelijke uitspraak van het Arbitragehof.
De nachtvluchten op Zaventem raken niet opgelost
en zelfs de rechters spreken mekaar tegen. De
vergrijzing wordt aangepakt met een generatiepact
dat de kool en de geit spaart en dus niets ten
gronde oplost.
De gevolgen laten zich merken.
Vlaanderen was tot voor kort één
van de meest welvarende en dynamische regio ’s
in Europa. Maar dit is geen vanzelfsprekendheid.
Dat de koopkracht in Nederland ondertussen 25
% hoger ligt dan in België spreekt boekdelen.
Een daadkrachtig overheidsbestuur is absoluut
noodzakelijk om onze positie voor de toekomst
veilig te stellen. Vlaanderen heeft geen nood
aan een halfslachtige nieuwe Belgische staatshervorming,
maar aan Vlaamse staatsvorming. De staatkundige
band met het laatste Oostblok land van Europa
moet nu worden verbroken.
Dat is trouwens ook in het belang
van Wallonië. Alleen wanneer Wallonië
zelf de financiële verantwoordelijkheid draagt
voor het gevoerde beleid zal Wallonië saneren.
Nochtans klampt Wallonië zich angstvallig
vast aan de transfers vanuit Vlaanderen. Zij hebben
zich krampachtig in de hangmat van de zogenaamde
“federale solidariteit” geïnstalleerd.
Daarom kan de Vlaamse staatsvorming
enkel slagen als alle Vlaamse politici de belangen
van Vlaanderen laten voorgaan op de partijbelangen
en de persoonlijke carrière.
Godsvrede noemden de Vlaamse
frontsoldaten dat. Deze boodschap uit de Eerste
Wereldoorlog blijft vandaag actueler dan ooit
te voren.
In deze fase van onze geschiedenis
hebben Vlaamse politici niet het recht om zich
van vijand te vergissen. Alle krachten dienen
gebundeld om Vlaanderen een goed en dus eigen
staatsbestuur te geven.
Laat ons dit samen duidelijk
maken op zondag 20 augustus 2006 te Steenstrate. |
