yw2017 a4 250pxTerwijl de mist over het terrrein langzaam wegtrok, werden de laatste voorbereidingen getroffen voor de IJzerwake: de stoelen werden drooggeveegd, de microfoon werd getest, de standen in het IJzerwakedorp werden klaargezet... Iedereen kreeg nog de laatste richtlijnen mee.
Terwijl we genoten van de blazers die de aanzet geven van de IJzerwake, kwamen de bezoekers het terrein op. Ook ditmaal was het een blij weerzien voor velen en vormde de IJzerwake het hoogtepunt van het jaar. Hier zien we immers Vlamingen van over het hele land opduiken die de Vlaamse gedachte meedragen: zelfbestuur voor Vlaanderen, nooit meer oorlog en godsvrede.

Bij het heldenhuldenzerkje begon de eucharistieviering. Tijdens deze misviering werd de moedige strijd van de Vlamingen aangehaald. De priesters benadrukten zelfs dat het offer dat de Frontsoldaten brachten en de inzet van onze overleden Vlaamse kameraden niet tevergeefs zijn als we ons door hun laten bezielen. Want alleen dan heeft dit alles zijn volle betekenis. We moeten ons daarom steeds blijven inzetten voor het Vlaamse volk, onze toekomst. En dat brengt ons meteen tot de kern van de IJzerwake: op eigen kracht naar Vlaamse macht. Een strijd die we al lang voeren maar nog niet vergeten zijn. Deze strijdleuze staat ook op de jaarvlag die zijn intrede deed onder de begeleiding van de VNJ-blazers.

De moeilijke periode van de Vlaamse frontsoldaten was een rode draad in deze IJzerwake.

Doorheen het programma werden er brieven voorgelezen door een frontsoldaat. Dit gebeurde met een prachtig decor in de achtergrond. Helaas was de werkelijkheid niet zo prachtig. De frontbrieven die voorgelezen werden, was briefwisseling met Nederland, de enige communicatie die nog wel mogelijk was en die de eenzaamheid moest bekampen. Op deze manier waren de frontsoldaten min of meer betrokken met het reilen en zeilen thuis en kregen ze de steun die ze verdienden. Ondertussen werden de helse taferelen van het front ook duidelijk aan de thuisfront. Het verdriet en de onmacht, de Vlaams-Franse taalstrijd, de onrust en angst konden geuit worden en kregen een luisterend oor.
Neen, we zijn onze helden nog niet vergeten.

Intussen is het al 100 jaar geleden dat Frans en Edward van Raemdonck gesneuveld zijn. Als broers stierven zij in elkaars armen. Deze broederliefde, hun inzet en hun Vlaamse strijd werd een iconisch Vlaams IJzersymbool. Zij zijn vereeuwigd in het Van Raemdonckmonument, samen met hun Waalse strijdmakker Aimé Fievez.

 

Als eersten werden zij dan ook vermeld tijdens de bloemenhulde. Bloemen als uitdrukking van onze erkentelijkheid en ons onverwerkt verdriet. Maar niet enkel de doden van een ver verleden maar ook zij die ons pijnlijk recent ontvallen zijn, werden gehuldigd.

Na de bloemenhulde sprak Jan Van Malderen ons toe. Hij richtte de aandacht op de huidige politieke kwesties in België. De vraag naar Vlaamse identiteit wordt in de hand gewerkt door alle middelen die ze net willen tegenhouden, vertelde hij. Zo is er de culturele sector die ons een multicultuur opdringt en die overwoekerd wordt door rijkelijk gsubsidieerde vzw's. Het onderwijs dat niet toe laat zelf kritisch na te denken. De politiek die onder het mom van solidariteit en liefdadigheid hun verborgen agenda's en obscure deals geen tekort aan zullen doen. Desondanks dat het onze honger naar eigen identiteit voedt, maakt het het ook meteen onmogelijk om ons tot een natie te smeden. Doch gaf hij ook een oplossing mee; we moeten ons vertrouwen in België opgeven en het heft in eigen handen nemen.

We sloten deze toespraak af met het daverend Frontlied, gebracht door Eric De Quick, waarin de eis van zelfbestuur nogmaals weerklonk.
De reden en de vraag naar een Vlaamse staat en de leuze 'Op eigen kracht naar een Vlaamse macht' werd nadien verder uitgeklaard door een tekst van Anton Aldi.

De slottoespraak kwam van Wim de Wit, voorzitter van de IJzerwake. Hij begon zijn toespraak met de zielenzang van Frans Van Raemdock, meteen een hulde aan de gebroeders Van Raemdonck. Verder verwees hij naar de Frontbeweging, die ons vandaag de dag inspireert en die ons naar het huidige motto van deze IJzerwake voert. Op eigen kracht naar Vlaamse macht. Wim haalde, net als Jan, de politieke en culturele wantoestanden aan, alleen deed hij dit veel uitgebreider. Hij onderstreepte dat alleen een Vlaanderen dat het voortouw neemt in de ontbinding van België orde en stabiliteit kan verschaffen. We moeten daarbij onze verantwoordlijkheid opnemen en opkomen voor onze eigen normen en waarden en kiezen voor fierheid en zelfzekerheid. Hij sloot zijn toespraak af met een daverende slogan: zonder België omdat het niet anders kan, tegen België omdat het moet.

Nadien stapte de VNJ-muzikapel op waarbij meteen de vlaggenparade begon. Het lied 'Duizend Vaandels' werd uit volle borst gezongen. Alle vaandels op het podium vormen een bevestiging van onze strijd naar eigen Vlaamse Staat. Ons geloof in onze toekomst en onze trouw aan het verleden bevestigden we traditiegetrouw met de opzegging van de Eed van Trouw. Nadien sloten we de IJzerwake af met de nationale liederen.

De IJzerwake die even sterk gebracht werd als voorgaande jaren en die onze honger naar een Vlaamse Staat duidelijk maakte was voorbij. Maar niet iedereen ging meteen naar huis. Terwijl aan het hoofdpodium opgeruimd werd, konden we op een kleiner zijpodium genieten van IJzerfolk. Napraten bij pot en pint of meedansen op deze volksmuziek, voor elk was er wat wils. Feestelijk napratend de avond tegemoet, langzaam huiswaarts kerend met een bevestiging: were di! Tot volgend jaar!

Goedele Kamers